این بخش بهصورت خودکار گردآوری شده است. برای مطالعه کامل خبر، به منبع اصلی مراجعه کنید.
براساس گزارشی از فایننشالتایمز، این شیفتگی به تکرنگی، ریشههای تاریخی عمیقی دارد. در دوران رنسانس، هنرپژوهان اروپایی به بازخوانی و کشف دوباره معماری و مجسمهسازی یونان و روم باستان روی آوردند. از آنجا که رنگیننگاریهای پیکرههای کلاسیک بر اثر گذر زمان فروریخته و محو شده بود، ناظران رنسانس سنگ مرمر سپید را با اصالت، پاکی و زیبایی ناب پیوند زدند؛ غافل از آنکه بناها و تندیسهای باستانی در روزگار خود اغلب غرق در رنگهایی درخشان و زنده بودند. با این حال، شواهد رنگارنگ و گاه جسورانه جهان باستان با اخلاقگرایی و تصویر خویشتندارانهای که انسان دوره رنسانس از جهان کلاسیک در ذهن ساخته بود، همخوانی نداشت. …
