طارمی در امارات؟

به گزارش "ورزش سه"، برزیل میزبان بازی افتتاحیه، یکی از نیمه‌نهایی‌ها و فینال جام جهانی زنان ۲۰۲۷ خواهد بود. این رقابت‌ها با حضور ۳۲ تیم، روز ۲۴ ژوئن در ورزشگاه تاریخی ماراکانا در ریودوژانیرو آغاز می‌شود و فینال نیز روز ۲۵ ژوئیه در همین ورزشگاه برگزار خواهد شد.

سائوپائولو میزبان نیمه‌نهایی دیگر و دیدار رده‌بندی است و شش شهر دیگر نیز میزبان مراحل مختلف مسابقات خواهند بود. در مجموع، هر هشت شهر میزبان حداقل هفت بازی خواهند بود. ماراکانا با میزبانی فینال ۲۰۲۷، به سومین ورزشگاه تاریخ تبدیل می‌شود که هم میزبان فینال جام جهانی مردان و هم زنان بوده است. 

جانی اینفانتینو، رئیس فیفا، درباره میزبانی برزیل گفت:«همین که به شور، رنگ و انرژی فوق‌العاده‌ای که هواداران برزیلی در این مسابقات به نمایش خواهند گذاشت و از جهان در هشت شهر پرجنب‌وجوش این کشور میزبانی خواهند کرد، فکر می‌کنم، هیجان‌زده می‌شوم.»

به گزارش "ورزش سه"، وینگر پرتغالی در گفت‌وگو با رسانه‌های رسمی میلان، اعتراف کرد که بزرگی این انتقال برایش کمی زمان برده تا به آن عادت کند.

او گفت:«کمی شوکه شده بودم، چون بازی کردن برای میلان یعنی کسب جام و عضویت در باشگاهی با تاریخی پرافتخار که قهرمانان بزرگی در آن بازی کرده‌اند. میلان باشگاه بزرگی است و انتظارات مشخصی از شما دارد و فکر می‌کنم زمان مناسبی برای پیوستن من به این باشگاه است.»

وقتی از موریرا درباره اهدافش برای فصل جدید سؤال شد، او به جای صحبت درباره اهداف شخصی، روی تلاش جمعی تأکید کرد:«هیچ هدفی را نمی‌توان جز با کار تیمی به دست آورد. من در زمین و تمرینات تمام تلاشم را برای هم‌تیمی‌هایم انجام خواهم داد و سعی می‌کنم هوادارانمان را خوشحال کنم. برای من مهم است که خوشحال باشم و تلاش خواهم کرد به تیم کمک کنم تا به اهدافش برسد؛ یعنی قهرمانی در لیگ و هر جام دیگری که امکان کسب آن وجود داشته باشد.»

موریرا سپس درباره شخصیت خود و تفاوت میان تصویری که در شبکه‌های اجتماعی از او دیده می‌شود و ذهنیت حرفه‌ای‌اش صحبت کرد و گفت:«مردم من را در شبکه‌های اجتماعی می‌بینند؛ آنجا همیشه می‌خندم و می‌رقصم، اما این به این معنا نیست که همیشه همین‌طور هستم. خیلی خوب می‌دانم چه زمانی باید کار کنم. می‌دانم از زندگی و دوران حرفه‌ای‌ام چه می‌خواهم و می‌دانم برای موفق شدن و رسیدن به اهدافم چه کارهایی لازم است انجام دهم.

مردم باید بدانند که من آدم خوش‌برخوردی هستم، اما می‌دانم چه زمانی باید تمرکز کنم. می‌دانم چطور تمام توانم را برای هم‌تیمی‌ها و هوادارانم در زمین بگذارم. این موضوع هیچ‌وقت تغییر نخواهد کرد؛ این بخشی از شخصیت من است. می‌دانم چه می‌خواهم و می‌دانم می‌خواهم به کجا برسم. می‌دانم چه کاری باید انجام دهم و آن را انجام خواهم داد.»

او درباره اهمیت انگیزه درونی نیز گفت:«همه‌چیز به خودتان بستگی دارد. مهم است که آن غریزه جنگندگی را درون خودتان پیدا کنید؛ این چیزی است که به شما اجازه می‌دهد رشد کنید. من این ویژگی را درون خودم دارم. اگر خودتان چیزی را نخواهید، می‌توانید از هرکسی کمک بخواهید، اما هیچ چیز تغییر نخواهد کرد.»

وقتی از موریرا خواسته شد خودش را تنها با یک کلمه توصیف کند، پاسخ داد:«من همیشه لبخند می‌زنم، همیشه خوشحالم و سعی می‌کنم دیگران را هم شاد کنم. شادی بهترین کلمه برای توصیف من است. ترکیبی از فرهنگ‌ها و ریشه‌های من است که شخصیت امروزم را ساخته است.»

مورِیرا همچنین با گرمی درباره نقش خانواده‌اش در مسیر حرفه‌ای خود صحبت و از مادرش تمجید کرد:«خانواده‌ام همیشه به من می‌گویند که من با یک توپ به دنیا آمده‌ام. از این بابت خوشحالم، اما نه پدرم و نه پدربزرگم هیچ‌وقت من را مجبور نکردند فوتبال بازی کنم. هیچ‌کس من را مجبور نکرد و هیچ‌کس به من نگفت چه کاری انجام دهم. تنها کاری که انجام می‌دهم این است که فوتبال بازی کنم و از آن لذت ببرم.

پدرم هم فوتبال بازی می‌کرد. او دوران حرفه‌ای خودش را داشت و اثری از خودش به جا گذاشت. مادرم برای من بسیار مهم است و نقشی در زندگی‌ام دارد که هیچ‌کس نمی‌تواند آن را پر کند. او همه‌چیز را به من می‌دهد و همیشه برای من هر کاری که از دستش برمی‌آمده انجام داده است.»

موریرا در پایان درباره علاقه‌اش به فشن و استایل شخصی‌اش نیز گفت:«میلان پایتخت فشن است. اگر برای شام یا خرید بیرون بروم، دوست دارم خوب لباس بپوشم و هم احساس راحتی داشته باشم و هم خوش‌پوش باشم. برای من مهم است که لباس مناسبی بپوشم. من آدم ساده‌ای هستم.»

باور کردنش سخت است، اما لبخند معروف دنیای فوتبال دوباره قرار است از روی نیمکت نه، که از وسط مستطیل سبز درخشش را آغاز کند. پس از ۱۱ سال دوری رسمی از دنیای حرفه‌ای، رسانه‌های معتبر برزیل و ایتالیا از گازتادلواسپورت گرفته تا سی‌ان‌ان برزیل، مدتی پیش از رویدادی خبر دادند که مرز میان نوستالژی، تجارت و ورزش را کمرنگ کرده است: بازگشت رونالدینیو به فوتبال رسمی. اتفاقی که حالا رنگ واقعیت به خود گرفته است.

جادوگر ۴۶ ساله و برنده توپ طلای ۲۰۰۵، با سفر به شهر تاریخی راونا و حضور در معارفه‌ای پرشور در سواحل «مارینا دی راونا»، رسماً به باشگاه راونا کالچو در دسته سوم فوتبال ایتالیا (Serie C) پیوست تا آخرین فصل از کتاب داستان افسانه‌ای خود را بنویسد.

آمیزه‌ای از رفاقت و تجارت

آخرین حضور رسمی رونالدینیو در میدان رقابت، به سال ۲۰۱۵ و پیراهن فلومیننزه بازمی‌گردد. اما چه چیزی باعث شد تا دارنده جام جهانی و لیگ قهرمانان اروپا، استوک‌های غبارگرفته‌اش را دوباره بپوشد؟ پاسخ در دو کلمه خلاصه می‌شود: روابط و چشم‌انداز.

این قرارداد بیش از آنکه یک مانور صرفاً فوتبالی باشد، ماحصل رابطه دیرینه رونالدینیو با اینیاسیو چیپریانی (مالک جدید راونا) و آریدو برایدا (مدیر کهنه‌کار فوتبال ایتالیا) است. ستاره برزیلی نه‌تنها به‌عنوان بازیکن در فهرست رسمی تیم ثبت شده، بلکه سهمی از سهام اقلیت باشگاه را نیز به دست آورده تا سفیر و چهره اصلی پروژه برندینگ و بین‌المللی‌سازی راونا باشد. مالکان باشگاه امیدوارند جادوی برند «رونالدینیو» ماشین اقتصادی تیم را فعال کرده و مسیر صعود به سری B و در نهایت سری A را هموار سازد.

در جست‌وجوی طلسم ۳۰۰

رونالدینیو در کنفرانس خبری خود، با همان لبخند طلایی‌اش گفت: «فوتبال برای من هیچ‌گاه شغل نبوده بلکه سرچشمه خالص شادی است. من به خاطر یک رفاقت عمیق و یک پروژه جذاب اینجا هستم. زمان دقیق اولین بازی‌ام مشخص نیست، اما فکر کردن به اینکه شاید ۳۰۰اُمین گل دوران حرفه‌ای‌ام را اینجا بزنم، هیجان‌زده‌ام می‌کند.»

اگرچه رونالدینیو به دلیل عدم آمادگی بدنی در بازی افتتاحیه فصل غایب خواهد بود، اما حضور او در ایتالیا موجی از شور نوستالژیک به راه انداخته است. تماشای قهرمان سابق جهان در زمین‌های سخت و فشرده سری C، شاید عجیب‌ترین و در عین حال دیدنی‌ترین تصویر فصل جدید فوتبال اروپا باشد، جایی که «شاعر» کلام قبلی‌اش مبنی بر خداحافظی از فوتبال را پس گرفته و حالا تصمیم گرفته آخرین قصه‌اش را با لهجه ایتالیایی بسراید.

انتهای پیام/