ظریفیان: منتقدان قدیمی مذاکره پذیرفته‌اند که دیپلماسی بخشی از قدرت ملی است/ مخالفت با مذاکره نیازمند استدلال است، نه شعار

«غلامرضا ظریفیان» درباره نقش رویکرد وفاق دولت چهاردهم و شخصیت پزشکیان در مدیریت بحران گفت: به‌صراحت می‌توان گفت یکی از مهمترین سرمایه‌های دولت پزشکیان در دو سال گذشته، تبدیل نکردن اختلافات داخلی به بحران امنیت ملی بوده است. ورود دولت به صف‌بندی سیاسی به جای وفاق، هزینه‌های خارجی را چند برابر می‌کرد

وی افزود: کشور در این مدت با فشار اقتصادی، بحران‌های امنیتی و دو دوره جنگ و رویارویی نظامی مواجه بوده است. در چنین شرایطی اگر دولت به جای وفاق، وارد صف‌بندی سیاسی می‌شد، هزینه‌های خارجی چند برابر می‌شد. تلاش پزشکیان برای کنار هم نگهداشتن ظرفیت‌های مختلف نظام نقطه قوت او بود

استاد سابق تاریخ دانشگاه تهران تصریح کرد: نقطه قوت پزشکیان این بود که برخلاف سیاست «همه یا هیچ»، تلاش کرد ظرفیت‌های مختلف نظام سیاسی را کنار هم نگه دارد. این همان چیزی است که در شرایط بحران اهمیت دارد اما مهمترین اصل توجه به خواست اکثریت است. وفاق با وجود اختلاف‌نظر بر سر ایران و منافع ملی توافق کنیم

ظریفیان خاطرنشان کرد: ضمنا وفاق زمانی ارزشمند است که از سطح شعار به سیاست عمومی تبدیل شود. وفاق نباید به معنای حذف نقد، مصونیت مدیران از پاسخگویی یا سکوت در برابر ناکارآمدی باشد. وفاق واقعی یعنی اختلاف‌نظر داشته باشیم، اما بر سر ایران و منافع ملی توافق کنیم.

وی ادامه داد: به اعتقاد من مهمترین دستاورد وفاق این است که دشمن نتوانسته شکاف‌های داخلی را به شکاف سیاسی ـ امنیتی تبدیل کند. تشبیه مذاکره به عقب‌نشینی و سازش، خطای راهبردی است

معاون وزیر علوم دولت اصلاحات عنوان کرد: این تلقی که تصور کنیم مذاکره عقب‌نشینی و سازش است اساسا خطای راهبردی است. جالب اینجاست که امروز رئیس هیات مذاکره‌کننده ایران صریحا می‌گوید: مذاکره یک روش مبارزه …