برای برنامهریزان شهری در اوکلند که شهری محصور در نوار باریکی از خشکی میان دو بندرگاه است، تنها یک راهکار باقی مانده بود: تغییر جهت رشد از سطح به ارتفاع. مسوولان این شهر که جمعیت آن از ۱.۳میلیون نفر در سال۲۰۱۰ به ۱.۸میلیون نفر در سال۲۰۲۵ رسیده است، در ۱۰سال گذشته قوانین منطقه بندی (زونینگ) ۷۵درصد از اراضی مسکونی را بازنگری کردند. بدین ترتیب، ویلاهای یکطبقه، حیاطدار و دارای پارکینگ جای خود را به خانههای شهرکی (تاونهاوسها) باریکتر، چندطبقه و متراکم دادند. در بسیاری از نقاط جهان، از جمله کلانشهرهای اروپا و آمریکا، نسل جوان برای خانهدار شدن با موانع جدی روبهروست و خانوارها از هزینههای سرسامآور مسکن نالانند. اکنون این سوال مطرح است که آیا الگوی اوکلند میتواند نقشهای راهگشا برای سایر شهرهای جهان باشد؟
نیکول بنتس، مدیر سیاستگذاری موسسه برنامهریزی شهری استرالیا، در این باره میگوید: «اقتصاددانان شهری در سراسر جهان با تحلیل پیامدهای این سیاست، تایید کردهاند که طرح اوکلند در جهش عرضه مسکن کاملا موفق بوده است.»
این اصلاحات ساختاری، چهره اوکلند را دگرگون کرده است؛ شهری جذاب با بندرگاههای پررفتوآمد و شناورهایی که مدام در مسیر جزایر، تاکستانها و سواحل رویایی در حال ترددند. اوکلند اکنون متراکمتر شده و به تعبیر شهروندان، خصلت یک کلانشهر واقعی را پیدا کرده است.
گراهام وال، از فعالان باسابقه املاک در اوکلند، میگوید: «جایی که پیشتر یک خانه ویلایی بزرگ قرار داشت، اکنون ۱۴واحد تاونهاوس قد علم کرده است. مردم با این تغییر کنار آمدهاند و کافههای شهر پررونقتر از همیشهاند.»
از همه مهمتر، به گفته کلوین دیویدسون، ارشدترین اقتصاددان موسسه تحلیل دادههای املاک (Cotality)، «دیگر واژهای به …
