فعالتر شدن بازار نوآفرین میتواند نقطه عطفی در اقتصاد دانشبنیان ایران باشد؛ البته در صورتی که همزمان، نگاه ما به ارزشگذاری نیز متحول شود. در غیر این صورت، بزرگترین خطر آن است که شرکتهای فناوری را با ابزارهایی ارزشگذاری کنیم که برای کارخانههای سیمان، فولاد یا پتروشیمی طراحی شدهاند. نتیجه چنین رویکردی از پیش مشخص است یا شرکتهای نوآور کمتر از ارزش واقعی قیمتگذاری میشوند یا در مواردی بدون پشتوانه اقتصادی، با اعدادی غیرقابل دفاع مواجه خواهند شد.
