کریپتو پشت چراغ قرمز قانون

جهان صنعت نیوز ، یک مطالعه جدید نشان می‌دهد که میکروب‌های زمینی می‌توانند در سطح خشن ماه زنده بمانند، البته در حالت تعلیق این اتفاق برای آنها رخ می‌دهد.

تحقیقات قبلی نشان داده بود که سطح ماه برای زنده ماندن میکروب‌ها بسیار خشن است. به طور خاص، یک مطالعه در سال ۲۰۱۹ نشان داد که اشعه فرابنفش و گرمای خورشید بزرگترین موانع برای حیات میکروبی در سطح ماه هستند.

با این حال، این مطالعه پناهگاهی را که تپه‌ها و دره‌ها ممکن است در ماه فراهم کنند، در نظر نگرفته بود. این مکان‌ها می‌توانند به ویژه در قطب‌های ماه، جایی که خورشید هرگز بر آنها نمی‌تابد، قابل توجه باشند و منجر به مناطقی شوند که دائماً در سایه هستند و می‌توانند میزبان یخ و شاید موارد دیگری باشند.

اکنون در یک مطالعه جدید، محققان سه نوع باکتری و دو نوع قارچ را تجزیه و تحلیل کرده‌اند. همه اینها معمولاً در ماموریت‌های فضایی سرنشین‌دار یافت می‌شوند و شامل میکروارگانیسم‌هایی هستند که مطالعه قبلی کشف کرده بود که به ویژه در شرایط سخت فضا طاقت می‌آورند. تحقیقات قبلی نشان داد که این اشکال حیات در برابر خلأ، سرما و ذرات پرانرژی مقاوم هستند.

دانشمندان داده‌های جمع‌آوری‌شده‌ قبلی از بقای این میکروب‌ها را با نقشه‌های قمری که خوانش‌های فرابنفش و گرما را روی سطح ماه ثبت کرده بودند، مقایسه کردند و دریافتند که هر دو قطب ماه احتمالاً مناطقی دارند که میکروب‌ها می‌توانند در آنها زنده بمانند، البته در حالتی از حیات معلق که به عنوان کریپتوبیوز(cryptobiosis) شناخته می‌شود و در آن نمی‌توانند حرکت یا رشد کنند، مگر اینکه شرایط مساعدتری ایجاد شود.

میکروب‌ها ممکن است به پناهگاه زیادی در ماه نیاز نداشته باشند. پرابال ساکسنا(Prabal Saxena)، یکی از نویسندگان این مطالعه و دانشمند سیاره‌ای در مرکز پروازهای فضایی گادرد ناسا در گرینبلت مریلند گفت: حتی رد پای یک ماه‌نورد می‌تواند یک منطقه قابل سکونت ایجاد کند.

ماموریت «آرتمیس ۳» ناسا قرار است اولین باری باشد که انسان‌ها قطب جنوب ماه را کاوش خواهند کرد. هدر گراهام(Heather Graham)، یکی از نویسندگان این مطالعه و متخصص ژئوشیمی آلی در مرکز پروازهای فضایی گادرد ناسا می‌گوید: یافته‌های ما نشان می‌دهد که باید در مورد موادی که ممکن است ناخواسته هنگام کاوش در فضا با خود ببریم و تأثیراتی که ممکن است داشته باشیم، بیشتر فکر کنیم.

منبع: ایسنا دانش و فناوری برچسب هازمین ماه میکروب

شناسه : 606913

لینک کوتاه : لینک کپی شد

به گزارش خبرنگار اقتصاد معاصر؛ شتاب بی‌سابقه توسعه هوش مصنوعی، در کنار امید به افزایش بهره‌وری، رشد اقتصادی و پیشرفت‌های علمی، یک نگرانی جدی را نیز به مرکز بحث‌های اقتصادی جهان آورده است. اگر ماشین‌ها و سامانه‌های هوشمند بخش بزرگی از وظایف انسانی را بر عهده بگیرند، میلیون‌ها نیروی کار چگونه باید زندگی خود را تامین کنند؟ این پرسش دیگر تنها موضوع بحث‌های آینده‌پژوهانه نیست و اقتصاددانان، سیاست‌گذاران و مدیران فناوری در کشورهای مختلف در حال بررسی مدل‌هایی هستند که بتواند هزینه اجتماعی گسترش اتوماسیون را کاهش دهد.

نگرانی اصلی این است که موج جدید اتوماسیون، برخلاف بسیاری از انقلاب‌های صنعتی گذشته، فقط مشاغل فیزیکی و تکراری را هدف قرار ندهد. توانایی مدل‌های هوش مصنوعی در انجام کارهای تحلیلی، نوشتاری، برنامه‌نویسی، بازاریابی و سایر فعالیت‌های شناختی، مشاغل یقه‌سفید را نیز در معرض تغییر قرار داده است. هرچند هنوز در بیشتر کشورها نمی‌توان افزایش گسترده بیکاری را مستقیما به هوش مصنوعی نسبت داد، بحث درباره چگونگی حمایت از نیروی کاری که ممکن است در سال‌های آینده شغل خود را از دست بدهد، جدی‌تر شده است.

یکی از ایده‌هایی که بیش از گذشته مورد توجه قرار گرفته، پرداخت نوعی «سود سهام هوش مصنوعی» به شهروندان است. منطق این طرح ساده است، اگر شرکت‌های هوش مصنوعی با استفاده از داده‌ها، دانش و زیرساخت‌های عمومی ثروت عظیمی ایجاد می‌کنند، بخشی از این ثروت نیز باید به جامعه بازگردد. در برخی پیشنهادها، این منابع از طریق مالیات بر درآمدهای حاصل از هوش مصنوعی تامین می‌شود و در برخی دیگر، ایجاد صندوق‌های ثروت ملی و سهیم کردن مردم در ارزش شرکت‌های بزرگ فناوری مطرح شده است. کره جنوبی نیز شاهد طرح بحث درباره استفاده از درآمدهای مالیاتی اضافی ناشی از توسعه هوش مصنوعی برای پرداخت «سود شهروندی» بوده است.

البته اجرای چنین مدلی با یک تناقض مهم روبه‌رو است، بسیاری از شرکت‌های فعال در خط مقدم توسعه هوش مصنوعی، با وجود ارزش‌گذاری‌های بسیار بالا، هنوز سودآوری قابل‌توجهی ندارند. به همین دلیل، اگر حذف مشاغل سریع‌تر از سودآوری این صنعت اتفاق بیفتد، دولت‌ها ممکن است نتوانند منابع مالی مورد انتظار را از طریق مالیات بر شرکت‌های هوش مصنوعی تامین کنند. در مقابل، پیشنهاد دیگری مطرح شده که بر مالکیت عمومی بخشی از سهام شرکت‌های بزرگ هوش مصنوعی از طریق صندوق‌های ملی تمرکز دارد تا شهروندان مستقیما در افزایش ارزش این شرکت‌ها شریک شوند.

گزینه دیگری که سابقه بیشتری در سیاست‌گذاری اجتماعی دارد، «درآمد پایه تضمین‌شده» است؛ یعنی پرداخت مستقیم و منظم پول از سوی دولت به شهروندان یا گروه‌های مشخص، بدون آنکه اشتغال شرط اصلی دریافت آن باشد. تجربه‌های متعددی از این سیاست در کشورهای مختلف اجرا شده و صدها برنامه آزمایشی نیز در آمریکا شکل گرفته است. برخی از این برنامه‌ها بر گروه‌هایی مانند افراد بیکار، خانواده‌های کم‌درآمد یا گروه‌های آسیب‌پذیر متمرکز بوده‌اند و هدف آن‌ها تامین نیازهای اولیه یا فراهم کردن فرصت آموزش و بازگشت به بازار کار بوده است.

حتی نخستین طرح‌هایی که مستقیما کارگران آسیب‌دیده از هوش مصنوعی را هدف قرار می‌دهند نیز در حال شکل‌گیری هستند. در آمریکا، برنامه‌ای برای گروه محدودی از کارکنان حوزه‌هایی مانند فناوری و بازاریابی ایجاد شده که به شرکت‌کنندگان برای یک دوره یک‌ساله ماهانه حدود هزار دلار پرداخت می‌کند و در کنار آن، آموزش مهارت و مشاوره شغلی ارائه می‌شود. هم‌زمان، جزایر مارشال نیز به عنوان نخستین کشور، اجرای یک برنامه درآمد پایه همگانی در سطح ملی را آغاز کرده است.

طرفداران پرداخت‌های مستقیم معتقدند چنین سیاست‌هایی می‌تواند فقر و فشار اقتصادی ناشی از بیکاری را کاهش دهد و به افراد اجازه دهد درباره نحوه مصرف منابع خود تصمیم بگیرند. با این حال، مخالفان هزینه بالای اجرای این برنامه‌ها را یکی از موانع اصلی می‌دانند. گروهی نیز هشدار می‌دهند که جایگزین کردن شغل با پرداخت نقدی، مساله جایگاه اجتماعی، هویت و احساس هدفمندی ناشی از کار را حل نمی‌کند و حتی ممکن است انگیزه حضور در بازار کار را کاهش دهد.

در کنار درآمد پایه، ایده بلندپروازانه‌تری با عنوان «درآمد بالای همگانی» نیز مطرح شده است. ایلان ماسک از جمله چهره‌هایی است که معتقد است اگر هوش مصنوعی بتواند تولید اقتصادی را به‌شدت افزایش دهد و هزینه تولید کالاها و خدمات را کاهش دهد، دولت‌ها در آینده خواهند توانست سطحی از درآمد تضمین‌شده را در اختیار مردم قرار دهند که فقط برای رفع نیازهای اولیه نباشد. با این حال، جزئیات اجرایی این دیدگاه هنوز روشن نیست و تحقق آن به فرض رشد بسیار سریع بهره‌وری و درآمدهای دولت وابسته است.

سم آلتمن نیز مسیر متفاوتی را مطرح کرده است، وی که پیش‌تر یکی از حامیان درآمد پایه محسوب می‌شد، اکنون از ایده «محاسبات پایه جهانی» سخن می‌گوید؛ مدلی که در آن به جای پرداخت پول، بخشی از ظرفیت پردازشی سامانه‌های هوش مصنوعی در اختیار مردم قرار می‌گیرد. در چنین سناریویی، افراد می‌توانند این ظرفیت را برای فعالیت اقتصادی خود استفاده کنند، آن را بفروشند یا برای اهدافی مانند پژوهش‌های علمی اختصاص دهند. با این حال، نحوه توزیع این ظرفیت، سازوکار مالکیت و امکان انتقال آن هنوز مشخص نشده است.

همه راه‌حل‌ها نیز به توزیع پول یا مالکیت محدود نمی‌شوند، بخشی از سیاست‌گذاران معتقدند دولت‌ها باید پیش از گسترده شدن بیکاری، سرمایه‌گذاری بیشتری در آموزش مجدد و انتقال کارکنان به مشاغل جدید انجام دهند. در آمریکا، گروه‌هایی برای تامین منابع مالی برنامه‌های آموزش و جابه‌جایی نیروی کار شکل گرفته‌اند و در چند ایالت نیز پیشنهادهایی مانند الزام شرکت‌ها به اعلام اخراج‌های ناشی از هوش مصنوعی، بیمه دستمزد برای کارکنانی که ناچار به پذیرش مشاغل کم‌درآمدتر می‌شوند و ایجاد صندوق‌های حمایتی و آموزشی مطرح شده است.

آنچه اکنون در برابر دولت‌ها قرار گرفته، فقط مساله ظهور یک فناوری جدید نیست، بلکه احتمال دگرگونی رابطه میان «کار، درآمد و مالکیت» است. اگر هوش مصنوعی بتواند بخش بزرگی از ارزش اقتصادی را با نیروی انسانی کمتر تولید کند، مدل سنتی که در آن اشتغال مهم‌ترین مسیر توزیع درآمد در جامعه است، ممکن است تحت فشار قرار گیرد. سود سهام هوش مصنوعی، درآمد پایه، درآمد بالای همگانی، توزیع قدرت پردازشی و سرمایه‌گذاری گسترده در بازآموزی نیروی کار، هر یک تلاش‌هایی برای پاسخ به همین مساله‌اند.

هنوز مشخص نیست کدام‌یک از این الگوها قابلیت اجرا در مقیاس وسیع را خواهد داشت؛ اما یک موضوع بیش از گذشته روشن شده است. سیاست‌گذاران دیگر نمی‌توانند بحث تاثیر هوش مصنوعی بر بازار کار را صرفا به آینده موکول کنند. رقابت اصلی در سال‌های پیش رو تنها بر سر ساخت مدل‌های قدرتمندتر نخواهد بود؛ بخش مهم‌تری از آن، یافتن راهی برای توزیع دستاوردهای اقتصادی این فناوری میان مردمی است که ممکن است شکل سنتی اشتغالشان برای همیشه تغییر کند.

به گزارش اکونگار به نقل از  ایسنا، غزال راهب در نشستی با عنوان «آینده فناوری در ساختمان از نوآوری تا بهره‌وری» در همایش آینده صنعت ساختمان اظهار کرد: مرکز تحقیقات راه، مسکن و شهرسازی، بعنوان بازوی پژوهشی وزارت راه و شهرسازی، تنظیم چارچوب ملی هوشمندسازی صنعت ساختمان را در دستور کار قرار داده است. وی افزود: هدف آن است که تمام رویکردها و ابزارهای هوشمندسازی هدفمند شوند و این موضوع از نگاه صرف به عنوان یک ابزار فناورانه و آپشن لوکس‌سازی ساختمان در خدمت بهینه سازی مصرف انرژی قرار گیرد.

رییس مرکز تحقیقات راه، مسکن و شهرسازی تاکید کرد: این سند تهیه شده، جلسات کارشناسی مربوط به آن برگزار شده و هم اکنون در حال نظرخواهی به منظور نهایی سازی و  ابلاغ است.

به گفته راهب باید به بزرگ بودن اقتصاد بخش خصوصی توجه کرد؛ چرا که اگر پیشرانی در این کشور وجود داشته باشد همین ظرفیتی است که در بدنه بخش خصوصی وجود دارد و می تواند پیشران ایران عزیزمان باشد.

افت تورم فصلی نهاده‌های ساختمان‌

از مدیریت اسناد به سمت مدیریت اطلاعات حرکت کنیم

وی افزود: با نگاه به یکپارچه‌سازی و جهانی شدن داده‌ها و اطلاعات، باید از مدیریت اسناد به سمت مدیریت اطلاعات حرکت کنیم. این رویکرد باید به عنوان رویکرد پایه باشد و داده محوری به جای رویکردهای سنتی، مبنا قرار گیرد و از تکنولوژی های روز بهره برد.

رئیس مرکز تحقیقات راه، مسکن و شهرسازی با اشاره به سیستم مدیریت اطلاعات ساختمان گفت: اینکه بتوانیم یک سند دیجیتال در ساختمان بسازیم  موضوعاتی مثل نگهداری ساختمان و بهره وری در این مدل یکپارچه داده خود را نشان خواهد داد و مبنای کار قرار می گیرد.

راهب، بخش دوم که مغفول مانده را ساختمان‌های موجود دانست و گفت: اینکه بتوانیم ساختمان‌های موجود را از نظر استحکام و بهره وری انرژی مورد توجه قرار دهیم بسیار حائز اهمیت است. در حال حاضر حدود ۲۸ میلیون واحد مسکونی در کنار آن تعداد قابل توجهی ساختمان عمومی حائز اهمیت در کشور داریم. بخش قابل توجهی از این ساختمانها نیاز به بازسازی و نوسازی دارند.

وی تصریح کرد: ما در حال حاضر از نیاز مسکن صحبت می‌کنیم اما حتما باید بحث نگهداری نیز جدی گرفته شود.

نگاه لوکس به هوشمندسازی را به یک ضرورت تغییر دهیم

رئیس مرکز تحقیقات راه، مسکن و شهرسازی با اشاره به اقدامات این مرکز در حوزه مدیریت بهره‌وری گفت: یکی از کارهای ما تنظیم چارچوب ملی هوشمندسازی ساختمان در ایران است. طرحی به عنوان طرح نمونه کار شده که رویکردهای هوشمندسازی و تجهیزات و ابزارآلات هوشمندسازی به کار گرفته شود تا نگاه لوکس به هوشمندسازی را به یک ضرورت تغییر دهیم. بنابراین هدفمند کردن ابزارهای هوشمندسازی در راستای بهینه سازی منابع یکی از موضوعات مهمی است که مرکز تحقیقات انجام می هد.

راهب موضوع دیگر را سیستم ساختمان سبز دانست و افزود: مرکز ما نشانی تحت عنوان «نشان سرو سبز» را ایجاد کرد که به صورت پایلوت به ساختمان‌هایی که بهینه سازی انرژی در آن لحاظ شده است تعلق می‌گیرد. این ساختمانها با رتبه بندی‌های مختلف در یک نظام ارزیابی مورد بررسی قرار می‌گیرد و موضوعات تشویقی دارد که هدف ما فرهنگ سازی است.

وی تصریح کرد: دبیرخانه BIM ما روی مصالح استاندارد مبتنی بر تولیدات بومی تاکید دارد.

رئیس مرکز تحقیقات راه، مسکن و شهرسازی موضوع آخر را حوزه بازار صنعت ساختمان دانست و گفت: در حوزه بازار نیاز داریم که کنترل کیفیت مصالح ساختمانی را در بازارهای خارج از کشور پیش ببریم. برای بالغ بر ۱۰۰۰ محصول ساختمانی گواهی صادر کردیم که به دنبال گواهینامه‌های بین المللی برای این محصولات هستیم.

اصلاح فرآیندهای ساختمان در برنامه دولت و نظام مهندسی

امین مقومی ـ رئیس سازمان نظام مهندسی ساختمان کشور ـ نیز در این نشست اظهار کرد: آنچه سازمان نظام مهندسی در سالهای گذشته با آن شناخته شده رعایت حقوق بهره بردار بوده که تلاش شده به آن توجه شود. سرمایه انسانی در این سازمان شکل گرفته که در حال حاضر ۶۰۰ هزار مهندس است و حتی نسبت به کشورهای پیشرفته یک ظرفیت بی نظیری است.

وی افزود: اگر فعالیت ۳۰ سال گذشته قانون سازمان نظام مهندسی را بررسی کنیم می بینیم در جاهایی موفق بوده ایم که دستگاههای مختلف کنار یکدیگر قرار گرفته‌اند. این همکاری در برخی استانها خوب بوده و در برخی دیگر از استانها چندان مناسب نبوده است.

مقومی با اشاره به شناسنامه فنی و مهندسی ساختمان در اتصال به مبحث ۲۲ مقررات ملی ساختمان بیان کرد: اتفاق خوبی که در دولت کنونی و وزارت راه و شهرسازی دولت چهاردهم اتفاق افتاده استفاده از نظرات کارشناسان و متخصصان حوزه مهندسی است که نشستهای خوبی در این زمینه برگزار شده است. اما موضوعی که به شکل جدی به آن نیاز داریم، تغییر نگرش جدی در صنعت ساختمان است.

رئیس سازمان نظام مهندسی ساختمان کشور  تصریح کرد: گاه فرآیندها در صنعت ساختمان طولانی است و گاها در تقابل با یکدیگر قرار می‌گیرند. جنگ اخیر این ضرورت را به ما گوشزد کرد که به طور مثال اگر با کمبود مصالح ساختمان مواجه شویم چه کنیم. در مواردی نیز مجبور شدیم برخی فرآیندها را کوتاه کنیم. بنابراین تغییر نگرش، شاه کلید حوزه مهندسی در بخش ساختمان است.

وی با اشاره به مثالی درخصوص تغییر نگرش گفت: از طراحی تا بهره برداری باید به صورت یکپارچه دیده شود. ما تاریخ مهندسی بی‌نظیری داریم ولی بدان معنا نیست که باید به گذشته برگردیم بلکه باید از منطق تجارب تاریخی استفاده کنیم. گاهی اوقات در فرآیندهای موازی و طولانی باید به عدالت در حوزه ساختمان توجه شود. ما به یک اتحاد مقدس در حوزه صنعت ساختمان نیاز داریم.

بیشتر بخوانید