او با تاکید بر اینکه منظورش کمدینهای موفق و شناختهشده نیست، گفت: ما کمدینهای جوان و بااستعداد کم نداریم. صحبت من درباره کسانی است که به اسم کمدی وارد این عرصه شدهاند. با رضا عطاران، مهران مدیری یا دیگر هنرمندان صاحبنام کاری ندارم، اما کمدین شدن به این سادگی نیست که با چند شوخی یا چند حرکت تصور کنند میتوان مردم را خنداند.
سمسارزاده گفت: امروز در بعضی آثار، رقص و حرکاتی باب شده که در سینمای قدیم ما اصلا جایی نداشت. ما حتی یکبار هم چنین کارهایی انجام ندادیم، اما امروز انگار اینها شده معیار کمدی. کمدی اصول و جایگاه خودش را دارد و هر کسی که وارد این عرصه میشود باید سینما و بازیگری را بشناسد.
این هنرمند پیشکسوت با اشاره به سابقه فعالیتش گفت: ۴۷ سال است با رادیو ایران همکاری میکنم و بخش مهمی از این سالها در برنامه صبح جمعه بودهام. کار در رادیو بسیار دشوار است؛ مخاطب فقط صدا را میشنود و اگر همین صدا بتواند او را جذب کند، وقتی تصویر هم به آن اضافه شود، تاثیرش چند برابر خواهد بود. با این حال، مدیران فرهنگی و سینمایی به این تجربهها توجهی ندارند.
او سپس با گلایه از شرایط کاری خود، خطاب به وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی گفت: آقای صالحی، بس است این ممنوعالکاری. دیگر پیر شدهایم. من چند سال دیگر زندهام؟ جواب خانوادهام را چه میدهید؟ حقوق اداره تئاتر مرا هم قطع کردهاند. من کارمند اداره تئاتر بودم، نه یک کمدین بازاری. سالها نمایشنامههای نویسندگانی چون غلامحسین ساعدی و اکبر رادی را روی صحنه اجرا کردهام.
سمسارزاده از اکبر عبدی به عنوان یکی از مهمترین کمدینهای تاریخ سینمای ایران یاد کرد و گفت: به اعتقاد من، اکبر عبدی جایگاه واقعی یک کمدین را در سینمای ایران تثبیت کرد. فقط یک فیلم با او همبازی بودم. ابتدا سلامم را متوجه نشد، اما وقتی خودم را معرفی کردم، برخورد گرم و صمیمانهاش نشان داد چه شخصیت بزرگی دارد.
او گفت: کافی است فیلمهای آدمبرفی، مادر و اخراجیها را کنار هم بگذارید تا ببینید یک بازیگر چگونه به اوج میرسد. اکبر عبدی برای سینمای ایران سرمایهای بزرگ است و کارهای ماندگارش هرگز فراموش نخواهد شد. این مطلب برایم مفید است 0 نفر این مطلب را پسندیده اند کپی شد
