به گزارش اکونومیست، مردم کانادا از توضیحات طفرهروانه مارک کارنی، نخستوزیر کشورشان، درباره این اخاذی آشکار سرخورده شدند اما اتفاقات بدتری در راه بود. ترامپ پاداش این فرمانبرداری را با اعلام تعرفههای ۵۰ درصدی روی طیف وسیعی از کالاهای وارداتی از همسایه شمالی خود داد.
اروپا و سایر کشورهای جهان باید زنگ خطر را بشنوند. ترامپ عادت دارد ابتدا کانادا را با سلاحهایی هدف قرار دهد که بعدا همانها را علیه دیگران به کار میگیرد. این بار اگر تعرفههای جدید اجرایی شوند، کانادا نخستین کشوری خواهد بود که تحت قانون تعرفه مصوب ۱۹۳۰ هدف قرار میگیرد. این قانون تاریخی به رئیسجمهور آمریکا اجازه میدهد تا به آنچه تبعیض تجاری میپندارد به صورت یکجانبه پاسخ دهد. برخلاف تعرفههای اضطراری که پیشتر توسط دیوان عالی آمریکا لغو شده بود، استفاده از این قانون نیازی به تایید کنگره ندارد و دست ترامپ را برای اجرای سیاستهای تجاری دلخواهش کاملا باز میگذارد.
ترامپ با استفاده از همین آزادی عمل روی ۲۰ میلیارد دلار از صادرات کانادا، از چوب هاکی گرفته تا عسل، تعرفه وضع کرده است. این ارقام به تعرفههای قبلی که صنایع خودروسازی، فولاد، آلومینیوم و چوب کانادا را فلج کرده بود افزوده میشود. نکته حیاتی این است که تعرفههای جدید حتی کالاهای تحت پوشش پیمان تجارت آزاد آمریکای شمالی (یواسامسیای) را نیز در بر میگیرد.
به نظر میرسد مارک کارنی همچنان تصور میکند فضای مذاکره وجود دارد. او در انتخابات با وعده ایستادگی مقابل ترامپ و کسب توافقی بهتر به پیروزی رسید اما از آن زمان تاکنون مدام در حال امتیاز دادن بوده است؛ از لغو مالیات بر خدمات دیجیتال شرکتهای آمریکایی گرفته تا حذف تعرفههای تلافیجویانه. با این حال پاسخ ترامپ چیزی جز بیتفاوتی نبوده و اخیرا با صراحت اعلام کرده است که آمریکا هیچ نیازی به شرکای تجاری همسایه خود ندارد.
این زورگوییها به شدت به جایگاه داخلی کارنی آسیب زده است. در ماجرای پل دیترویت، کانادا در ابتدا قرار بود تا زمان بازگشت سرمایهاش تمام درآمد عوارض را در اختیار داشته باشد. وقتی ترامپ سهمخواهی کرد، کارنی مدعی شد که همچنان اولویت با جبران هزینههای کاناداست. اما توییت فخرفروشانه وزیر بازرگانی آمریکا دست او را رو کرد و مشخص شد که دولت آمریکا برای پانزده سال نخست، نیمی از درآمدهای خالص پل را (پس از کسر هزینههای عملیاتی اما پیش از بازپرداخت بدهی) تصاحب خواهد کرد؛ امتیازی که ۳۰۰ میلیون دلار کانادا آب میخورد. حالا نظرسنجی موسسه انگوس رید نشان میدهد که اعتماد عمومی به توانایی نخستوزیر ۸ واحد درصد افت کرده است.
با وجود خشم عمومی و تمایل نزدیک به دوسوم کاناداییها به اقدام متقابل، جاستین وولفرز، اقتصاددان دانشگاه میشیگان، هشدار میدهد که مشت زدن به این زورگو، مشتی هم به شکم مردم کانادا خواهد بود. کارنی نیز قویترین کارت بازی خود یعنی صادرات انرژی را از روی میز تلافی کنار گذاشته است. او مذاکرهکنندگانش را با دستور تشدید گفتوگوها برای تمدید یواسامسیای به واشنگتن بازگردانده؛ دولت ترامپ در اوایل ژوئیه با این کار مخالفت کرد، اما توافق همچنان در هر لحظه ممکن است.
در سال ۱۹۳۰ کانادا چنین خویشتنداریای نشان نداد؛ پیش از آنکه لایحه اسموت-هاولی حتی به قانون تبدیل شود، تعرفههای تلافیجویانهای علیه واردات آمریکا وضع کرد. بسیاری از کشورهای دیگر نیز تلافی کردند. ظرف چهار سال، ارزش اسمی تجارت جهانی دوسوم سقوط کرد و رکود بزرگ به پایینترین سطح خود رسید. بنابراین هرچند تلخ و ناخوشایند به نظر میرسد، اما کاناداییها باید امیدوار باشند که خویشتنداری کارنی دوام بیاورد و سایر رهبران جهان نیز وقتی هدف تعرفههای ترامپ قرار میگیرند، همین مسیر را در پیش بگیرند./ این مطلب برایم مفید است 0 نفر این مطلب را پسندیده اند کپی شد
