بحثهای اخیر ناشی از تصویب فوری این کنوانسیون در هیات دولت بوده است. چنانچه ایران تمایل خود را برای پیوستن به یک سند بینالمللی نشان دهد، ابتدا این سند را امضا میکند؛ یعنی نماینده کشور که عمدتا وزیر امور خارجه، رئیسجمهور یا سفیر فوقالعاده است، کنوانسیون را امضا میکند. پس از امضا، مرحله تصویب مطرح میشود؛ به این معنا که مرجع صلاحیتداری که در قانون اساسی یا بهطور کلی در حقوق اساسی هر کشور پیشبینی شده است، تعهدنامه بینالمللی امضاشده از سوی نماینده کشور را تصویب میکند.
در این مورد، دولت ایران کنوانسیون خزر را امضا کرده و مرجع صلاحیتدار برای تصویب آن، مجلس است؛ یعنی مجلس ایران باید کنوانسیون مذکور را تصویب کند. اما مجلس نمیتواند رأسا طرحی برای تصویب یک کنوانسیون ارائه کند، بلکه دولت باید کنوانسیون را برای تصویب به مجلس پیشنهاد دهد. تصویب این کنوانسیون در هیات وزیران برای ارائه آن به مجلس، باعث شده است بحثهای مربوط به کنوانسیون مجددا مطرح شود. …
