پس از جنگ تحمیلی ۴۰ روزه و همزمان با تداوم تحرکات دیپلماتیک جمهوری اسلامی ایران، یکی از پرسشهای مهم در فضای سیاسی کشور، نسبت میان «دیپلماسی» و «میدان»، چگونگی ادامه مذاکرات در شرایط جنگی و پساجنگ و البته تفاوت ادبیات دستگاه دیپلماسی با نهادهای نظامی در دوره جنگ و یا توقف آن است.
خبرگزاری جمهوری اسلامی در بخش نخست گفتوگوی تصویری با کاظم غریب آبادی، معاون حقوقی و بینالمللی وزارت امور خارجه پرسش هایی را درباره آخرین وضعیت مذاکرات ایران و عمان، ماهیت مدل جدید مدیریت تنگه هرمز و شروط جمهوری اسلامی ایران برای هرگونه بازگشت به میز تفاهم با ایالات متحده مطرح کرد.
در بخش دیگری از این گفتوگو از معاون وزیر خارجه درباره رویکرد دستگاه دیپلماسی در مدیریت جنگ، هماهنگی با میدان، نحوه تعامل با طرفهای خارجی و تجربه او از رویارویی موثر با طرف مقابل در دوره جنگ سوال کردیم. دشمن نباید از مواضع ابرازی، احساس ضعف ایران را برداشت کند/ تجربه نشان میدهد انعطاف بی مورد، طرف مقابل را جسورتر میکند
دور جدید مذاکرات میان ایران و ایالات متحده که منجر به حصول یادداشت تفاهم اسلام آباد شد و پس از آن از سرگیری جنگ علیه ایران توسط آمریکا، انتقادهایی را متوجه دستگاه دیپلماسی کرد اما همزمان در اینسوی صحنه نیز برخی وزارت خارجه را متهم به انفعال در حمایت از دیپلماسی به عنوان ابزاری برای خاتمه جنگ کردند. پاسخ وزارت خارجه به منتقدانی که می گویند ادبیات جبهه دیپلماسی نباید مانند جبهه نظامی باشد، چیست؟
افرادی که این حرف را میزنند، بالاخره آنها هم دلسوزیهایی دارند و انتظاراتی را از دستگاه دیپلماسی مطرح میکنند. میگویند وقتی کشور در شرایط جنگی است، نباید باب دیپلماسی بسته باشد. این حرف غلطی نیست و حرف درستی است، چرا که عموم و اکثر جنگها از طریق دیپلماسی و مذاکره فیصله پیدا کردهاند.
عموم …
