برخی مدعیان انحصاری همه ارزشها که به میراث خواری از آزادگان هم ولع خاص دارند، راه را چنان برعکس میروند که حرمت حریم کشور و هموطن و مسئولان ارشد نظام و روسای قوا را هم لگد مال میکنند. رفتار و گفتار باطلی دارند که به ترک نمودنِ تکرار، باید در میراندن آن سهیم شد اما با نقد باید راه را بر تکرار آن بست و با تبیین، نگاه و گوش کسانی که -چشم و گوش بسته- به کار تخریب هستد، را باز کرد.
[سعید جلیلی]گفته است «جنگ و مذاکره، هر دو ابزارند. ممکن است در مقطعی به کار آیند و در مقطعی دیگر نه. اما آنچه اصالت دارد، مبارزه با ظلم، دفاع از حق و ایستادگی در برابر باطل است.» جنگ و مذاکره، دو راهند....
این یعنی شهادت به بیگناهی فرد بعد از اعدامش. انصاف زمانی نقش میبست که همان اول، این سخن را میگفت نه حالا که یارانش از بس به تیم مذاکرهکننده تاخته و تخریب کرده اند، خسته شدهاند. کجا بود این آقای با انصاف که زبان در کام داشت و یارانش شب و روز، در خیابان و اذهان به کشتار هویت اجتماعی مسئولان و اذهان مردم بودند؟
«قتل» که فقط« بالایدی» نیست که چون چنگ در گلوی کسی نزده باشند، دست شان پاک باشد. «بالالسن» هم هست. آیا زبانی پاکیزه دارند؟ کجا بود وقتی سایه نشینان نه اختلاف موجه که ناموجهترین بهانهها را هم به نزاعی سخت تبدیل میکردند و چرا جلویشان را نمیگیرد همین الان که چنین میکنند؟ آیا آنان را هدفی بالاتر از سربلندی ایران و عزت اسلام است؟ اگر هدف این باشد، در تحقق آن باید کمک کرد نه کارشکنی. حالا از خود بپرسند کارشان کمک است یا کارشکنی؟ جواب را هم به وجدان خود بدهند، همین! …
