اگرچه امیدهایی وجود داشت که مداخله دولت بتواند جان تازهای به پیکر بیرمق این بازار بدمد، اما گزارش زیان سنگین ۸۹میلیارد یوآنی (۱۳میلیارد دلاری) شرکت دولتی «وانیو» (China Vanke) در سال گذشته که مجموع زیان دو سال اخیر آن را به بیش از ۱۳۰میلیارد یوآن رساند، نشان داد که عمق فاجعه بسیار بیشتر از این حرفهاست. این ضربه سخت، درست پس از آن رخ داد که غول مسکن چین، گروه «اورگراند» (Evergrande)، در اوت۲۰۲۵ از بورس هنگکنگ اخراج شده و سهام آن عملا به کاغذ پارهای بیارزش تبدیل شد.
پکن اکنون با تلاشی مضاعف، از جمله تسهیل قوانین خرید مسکن برای غیربومیها در کلانشهرها، به دنبال مهار این بحران است. تعمیق رکود در بخش مسکن، نگرانیها را از سرایت تشدید آن به کل سیستم مالی کشور افزایش داده و بانکها را با چالش دردناکی مواجه کرده است؛ ریزش ارزش املاک،میلیونها پرونده تسهیلات مسکن را به «تسهیلات زیر آب» (تسهیلاتی که ارزش اصل ملک از میزان وام باقیمانده کمتر شده) تبدیل کرده و خطر نکول و زیان بانکها را به اوج رسانده است. چگونه غولهای ساختوساز چین به ورطه ورشکستگی افتادند؟
در سال۱۹۹۸، چین پس از دهها سال محدودیت شدید بر مالکیت خصوصی، بازار کشوری مسکن را پایهگذاری کرد. در آن زمان تنها یکسوم جمعیت کشور شهرنشین بودند؛ اما این رقم امروز به دوسوم (با اضافه شدن ۴۸۰میلیون نفر به جمعیت شهری) رسیده است. این مهاجرت عظیم از روستا به شهر، گنجینهای تجاری و بیسابقه برای شرکتهای ساختمانی و انبوه سازان بود.
با هجوم طبقه متوسط جدید به تنها مأمن سرمایهگذاری در کشور، نقدینگی به بازار مسکن سرازیر شد و قیمت خانه را طی ۱۵سال (منتهی به ۲۰۲۲) ۶ برابر کرد. شهرداریها و مقامات محلی نیز که بخش عمده درآمد خود را از شهرفروشی و واگذاری زمینهای …
