فرید قدیری: تقریبا همه «امکانات و منابع» در دسترس دولت و شبکهبانکی، به اجبار برای تامین «هزینههای نامحدود» یک طرح دولتی ساخت مسکن بسیج شده تا وعده ۵ سال پیش «یکمیلیون خانه برای یکمیلیون محروم در سال» تحقق پیدا کند، اما ایرادات طرح به قدری زیاد است که همین حمایتهای بیدریغ هم کفاف مخارج کل طرح را نمیدهد.
شبکه بانکی اخیرا وام ساخت مسکن را در حد ۲۰۰میلیون تومان افزایش داد و مشمولان این تسهیلات ترمیمشده را فقط «پیمانکاران استخدامی روی زمین ۹۹ساله» اعلام کرد. آن هم نه همه این سازندهها بلکه فقط آنهایی میتوانند به این وام ۸۵۰میلیون تومانی دسترسی پیدا کنند که پروژه ساختمانیشان بالای ۶۵درصد پیشرفتفیزیکی داشته باشد. به این ترتیب، با «جیرهبندی» وام تازهمصوب تولید مسکن که خودش تنها هزینه کمتر از ۳۰ مترمربع بنا را پوشش میدهد، عملا طیف گستردهای از عاملان عرضه خانه در بازار، از این تسهیلات محروم میمانند؛ از سرمایهگذاران ساختمانی در بافتهای فرسوده درونشهرها به عنوان «گروه بهینه مشمول تسهیلات تولید مسکن» گرفته تا بخشخصوصی آمادهبهکار برای تولید مسکناجارهای و در عین حال سایر سازندگان بخشخصوصی در شهرها که این روزها در مواجهه با تورم تولید، به حداقل اعتبار بانکی برای پیشخرید مصالحساختمانی احتیاج فوری دارند. دولت کجای «سیاستگذاری مسکن» اشتباه کرد؟
«جیرهبندی» وام ترمیمی ساخت مسکن در قالب «پرداخت فقط به مسکنملی» و همچنین «دسترسی بخشی از پیمانکاران مسکنملی» را باید ناشی از «تصمیم روز اول» سیاستگذار و متولی تامین مسکن دانست. آنچه …
