اول) ایران را میتوان در زمره «قدرتهای میانی» یا «متوسط» قرار داد. اما «قدرت متوسط» یا «قدرت میانی» چیست؟ تقریبا یک دهه و اندی است که عباراتی مانند «افول قدرت آمریکا» و «ظهور قدرتهای میانی» مطرح شده است. از پایان جنگ سرد تا همین دو دهه پیش ایالات متحده قدرت برتر جهان بود. این سالها را «عصر تکقطبی» مینامیدند، چراکه تنها ابرقدرت کره خاکی بدون هیچ چالشی بر جهان فرمانروایی میکرد. اگرچه ایالات متحده همچنان از جایگاه بیبدیلی در سلسلهمراتب قدرت جهانی برخوردار است، اما با ظهور قطبهای جدید قدرت (مانند چین، هند، برزیل، آفریقای جنوبی در صدر و کشورهای نوظهور دیگری مانند ترکیه، عربستان، اندونزی، مکزیک در ردههای بعد) جهان در حال یک پوستاندازی است. برخی از دنیای «تک - چندقطبی» سخن میگویند که در آن اگرچه همچنان ایالات متحده قدرت برتر است، اما قدرتهای نوظهور و قدرتمند دیگری در برابر یکهتازی ایالات متحده قد علم کردهاند. بااینحال، «جوزف نای» بر این باور است که ایالات متحده با وجود ظهور قطبهای قدرت، همچنان قدرت برتر باقی خواهد ماند.
برخی هم معتقدند که ساختار قدرت جهانی در حال فروپاشی است و ظهور یک روسیه جسور، چین متواضع اما پرقدرت (بهعنوان دومین اقتصاد بزرگ دنیا) هیمنه ابرقدرتی آمریکا را به چالش کشیده و از وزن «قَدَر قدرتی» این کشور کاستهاند. این بلوکهای جدید قدرت، مبادرت به ائتلافهایی کردهاند که نهتنها بر وزن اقتصادی - نظامی خود افزودهاند، بلکه در مواردی، ایالات متحده را دور زدهاند. به عبارت دیگر، در این ائتلافها یا دیگر نشانی از ایالات متحده نیست یا بسیار کمرنگ شده است. این بلوکهای جدید قدرت که به آنها «قدرتهای …
