کاهش تقاضا در اقتصادهای توسعهیافته، تداوم سرمایهگذاری در کشورهای در حال توسعه، تغییر موازنه بازارهای صادراتی و حرکت شرکتهای بزرگ به سمت استقلال انرژی، چهار روندی هستند که در مجموع چشمانداز رقابت در این صنعت را بازتعریف میکنند. افت تقاضا؛ تجربه ژاپن
تقاضای سیمان ژاپن در سال مالی۲۰۲۶ به حدود ۳۰میلیون تن رسیده است؛ سطحی که حتی از تقاضای سال۱۹۶۴، همزمان با نخستین المپیک توکیو، نیز پایینتر است. این در حالی است که مصرف سیمان این کشور در سال ۱۹۹۰ به اوج تاریخی ۸۶.۳میلیون تن رسیده بود. کاهش مستمر تقاضا طی ۶سال گذشته، نتیجه همزمان کاهش فعالیتهای ساختمانی، تغییرات جمعیتی، کمبود نیروی کار و اصلاحات بازار کار بوده است. در واکنش به این شرایط، شرکتهایی مانند میتسوبیشی اوبه و توکویاما برنامههایی برای کاهش ظرفیت یا خروج از فعالیت سیمان در دستور کار قرار دادهاند. اگرچه شرایط ایران با ژاپن قابل قیاس نیست، اما افت حدود ۸درصدی تقاضای داخلی سیمان در سال۱۴۰۴ نشان میدهد که تحولات سمت تقاضا نیز باید بهعنوان یکی از متغیرهای راهبردی صنعت مورد توجه قرار گیرد. ظرفیت مازاد؛ تجربه ویتنام
ویتنام نمونه دیگری از چالشهای ساختاری صنعت سیمان را نشان میدهد. ظرفیت تولید این کشور از ۱۳۰میلیون تن در سال فراتر رفته، درحالیکه مصرف داخلی بین ۶۵ تا ۷۰میلیون تن برآورد میشود. این شکاف، وابستگی صنعت به صادرات را افزایش داده است؛ هرچند صادرات بیش از ۳۰میلیون تنی نیز تحت فشار کاهش قیمتهای جهانی و رشد هزینههای تولید قرار دارد. با وجود این شرایط، سرمایهگذاری در توسعه ظرفیت همچنان ادامه دارد و گروه هوانگ لانگ اخیرا کارخانهای با ظرفیت ۲.۳میلیون تن و خط تولید کلینکر ۷۲۰۰تن در روز را راهاندازی کرده است. در ایران نیز ظرفیت اسمی حدود ۹۰میلیون تن در برابر مصرف …
