
پلتفرمهای ویدئویی برخط (VOD) فیلم و سریال مانند فیلیمو، نماوا، فیلمنت، شیدا و تماشاخونه؛
پلتفرمهای ویدئویی محتوای کاربر محور (UGC) مانند روبیکا، آپارات و نماشا؛
پلتفرمهای پخش زنده (LIVE) ویدئویی مانند تلوبیون، آنتن و آیاسپورت.
اگر شاخص تعداد نصب اپلیکیشنها را بهعنوان یکی از پارامترهای مهم در محاسبه ضریب نفوذ در بازار این سرویسها در نظر بگیریم، تحلیل ارقام و سایر دادههای آماری و عملیاتی که عمدتا به صورت غیررسمی در خصوص مدت زمان تماشای فیلم و سریال و محتوای کاربر محور و پخش زنده از طریق پلتفرمهای ایرانی منتشر میشود، در کنار اخبار مشکلات و چالشهای متعدد این پلتفرمها در حوزههای محتلف؛ نشان میدهد که این حجم بازار لزوما به معنای «بلوغ ساختاری» نیست. بلوغ یک بازار رسانهای صرفا متکی بر حجم مخاطبان نیست، بلکه مبتنی بر تنوع مدلهای درآمدی، پیشبینیپذیری و شفافیت محیط کسبوکار، توسعه زیرساختهای فنی و ارتباطی و تعادل میان حلقههای مختلف زنجیره ارزش است. با این معیار شاید بتوان گفت که صنعت ویدئوی آنلاین ایران دچار نوعی توسعه نامتوازن شده است؛ زیرا درحالیکه تعداد بسیار زیادی پلتفرم در این حوزه فعال شدهاند، اما مدلهای درآمدی جدید با بهره گیری از ابزارهای نوین پرداخت و فینتک محدود هستند، تعدد نهادهای تنظیمگر و مجوزهای ناکارآمد و تعارضات میان دستگاههای متولی حاکمیتی بر قرار است، ضوابط و الگوهای ممیزی و سانسور همچنان غیرشفاف و سلیقهای است، چالش در توسعه زیرساختهای فنی و ارتباطی وجود دارد، دسترسی به اینترنت با کیفیت و پایدار وجود ندارد و هزینه تولید آثار ویدئویی بهویژه در بخش دستمزدهای عوامل تولید به شدت افزایش یافته است. در کنار این موارد در یک سال اخیر وقوع جنگ …













