دولت الزیدی بهجای اولتیماتومهای عمومی، روش فشار خاموش و بازسازی ساختار امنیتی را در پیش گرفته است؛ از جمله احیای دفتر فرماندهی کل نیروهای مسلح و انتصاب فرمانده جدید برای دستگاه ضد تروریسم. با این حال، گروههای مسلح عراق یکدست نیستند. گزارشگر المانیتور گروههای عراقی را به دو دسته تقسیم میکند: اول) گروههای سیاسیشده (مانند عصائب اهل الحق) که بهدلیل ادغام در ساختارهای سیاسی و اقتصادی، تمایل کمتری برای درگیری مستقیم دارند. (دوم) گروههای ایدئولوژیک (مانند کتائب حزبالله، حرکة النجبا و کتائب سیدالشهدا) که خلع سلاح را از نظر ایدئولوژیک غیرممکن میدانند و پایگاههای خود را در مناطق تحت کنترلشان حفظ کردهاند.
سفر الزیدی به واشنگتن، دیدار با دونالد ترامپ و دعوت از سرمایهگذاران آمریکایی، خشم گروههای مقاومت را برانگیخت و همین باعث تشدید فشارها بر دولت الزیدی شد. بر همین اساس، همزمان با حضور وی در واشنگتن، تاسیسات گاز «دانا گاز» در اقلیم کردستان هدف حمله قرار گرفت. از سوی دیگر، موضع موذیانه الزیدی در قبال ترور رهبران مقاومت، با واکنش منفی روبهرو شد.
گزارشگر المانیتور بر این باور است که استفاده از خاک عراق برای حملات منطقهای، حاکمیت ملی بغداد را تضعیف کرده است. چندی پیش عربستان اعلام کرد پهپادهایی را که از خاک عراق به سمت تاسیسات نفتی در استان شرقی و ریاض شلیک شده بودند سرنگون کرده است. در واکنش به این حملات، حملات هوایی مشترک آمریکا و عربستان به مواضع شبهنظامیان در شرق عراق به کشته شدن دستکم ۲۰نفر انجامید که الزیدی را مجبور کرد سفر خود به عربستان را به تاخیر بیندازد. تحلیلگران بر این باورند که خلع سلاح کامل تا ۳۰سپتامبر غیرواقعی است. دولتی که توان بازرسی یک مقر شبهنظامی را ندارد، نمیتواند ظرف چند هفته گروههای مسلح به پهپاد و موشک را منحل کند. اقدام قابل دستیابی برای بغداد، نه خلع سلاح کامل (که ریسک جنگ داخلی را دارد)، بلکه دستاوردهای تدریجی، محدود کردن توانایی این گروهها در حملات برونمرزی و کاهش پوشش سیاسی آنهاست. در نهایت، سرنوشت این پرونده بیش از آنکه به اقدامات بغداد بستگی داشته باشد، به مسیر تعاملات و تنشهای منطقهای وابسته است. این مطلب برایم مفید است 0 نفر این مطلب را پسندیده اند کپی شد
