«مزال معلم» در گزارش دیروز یکشنبه ۱۶اوت در المانیتور نوشت، این افت محسوس در آمار آرا، مشاوران نتانیاهو را بر آن داشته تا برنامههای تبلیغاتی او را به پایگاههای سنتی جناح راست محدود کنند و از حضور در شهرهای میانهرو یا چپگرا بهدلیل مواجهه با موج نارضایتی و خصومت عمومی پرهیز کنند. استراتژی انتخابی نتانیاهو بر فعالسازی مجدد رأیدهندگان ناراضی لیکود و تحکیم ائتلاف با گروههای راست افراطی و ارتدکسهای افراطی متمرکز شده است. با این حال، حفظ این ائتلاف نتانیاهو را مجبور به اتخاذ مواضع بسیار سختگیرانه کرده است؛ تا جایی که او برای متمایز کردن خود از رقبا و جلوگیری از ریزش آرای جناح راست به سمت احزابی مانند «قدرت یهودی» به رهبری ایتامار بنگویر، صریحا با طرحهای بینالمللی و تشکیل کشور مستقل فلسطینی مخالفت کرده است.
در سوی دیگر این فضای سیاسی، احزاب اپوزیسیون و جبهه موسوم به «تغییر» با وجود داشتن موقعیت عددی مناسب در نظرسنجیها، بهدلیل اختلافات عمیق ایدئولوژیک و سیاسی از ارائه یک پیام واحد و ائتلاف یکپارچه عاجز ماندهاند. اگرچه گادی آیزنکوت طبق اکثر نظرسنجیها قویترین جایگاه را در میان مخالفان دارد، اما چهرههایی نظیر نفتالی بنت و آویگدور لیبرمن (رئیس حزب اسرائیل خانه ما) با استناد به تجربه سیاسی بیشتر، خود را برای نخستوزیری شایستهتر میدانند.
علاوه بر این، خطمشی احزاب اپوزیسیون درباره تعامل با احزاب عربی و مذهبی کاملا متضاد است؛ درحالیکه لیبرمن هرگونه همکاری با احزاب ارتدکس افراطی و عرب را رد میکند، یائیر گولان (رئیس حزب دموکرات) از ائتلاف با احزاب عرب، مذاکره با فلسطینیها و تخلیه شهرکها سخن میگوید. این اظهارات با واکنش تند لیبرمن مواجه شده و او را متهم کرده که با طرح این مباحث، رأیدهندگان راستگرا را فراری داده و بزرگترین خدمت را به بازسازی پایگاه رای نتانیاهو میکند. مجموع این شکافها و آمارها نشان میدهد که اگرچه نتانیاهو با کاهش شدید آرا مواجه است، اما دودستگی عمیق در جبهه مخالفان، اصلیترین متغیر در معادلات انتخابی پیشرو به شمار میرود. این مطلب برایم مفید است 0 نفر این مطلب را پسندیده اند کپی شد
