وقتی قیمت ابتداییترین ابزار ارتباطی در زندگی روزمره، چنین فاصلهای از قدرت خرید خانوار پیدا میکند، بازار موازی و رفتارهای مصرفکننده دستخوش یک استحاله ساختاری میشود. اساسا توجه به این امر جلب نخواهد شد که فلان برند چه تکنولوژی جدیدی عرضه کرده است. وقتی دسترسی به بهترین گزینههای بازار در تیرماه برابر با دستمزد دو سال و چهار ماه یک کارگر بود، دیگر خرید از دستور کار خارج میشود و سهم تعمیر در ذهن عموم مردم بهطور طبیعی رشد میکند.
حالا سوال اینجا شکل میگیرد که در شرایط کنونی چرخه تعویض و نگهداری گوشی به چه صورت خواهد بود؟ در زمانهای که قدرت خرید مردم نسبت به گذشته افت داشته و تبعاتش به بازار گوشی تحمیل شده است، سرویسدهندگان اعتباری تا چه حدی از نیاز بازار را تامین میکنند؟ انباشت مضایق ساختاری
برای درک رفتار جدید بازار، باید از قیمت به چرخه عمر دستگاه رسید. در بازارهای جهانی، طولانی شدن زمان نگهداری گوشیهای هوشمند تا حد زیادی حاصل بلوغ سختافزاری است. به این معنا که پردازندهها آنقدر قوی شدهاند که نیازی به تعویض سالانه احساس نمیشود. گزارشها و برآوردهای موسسات تحقیقات بازار تکنولوژی نظیر Counterpoint Research و Statista نشان میدهند چرخه نگهداری جهانی گوشیهای هوشمند از حدود ۲.۴سال در سال ۲۰۱۳ به حدود ۳.۵سال در سال ۲۰۲۵ رسیده و برای سال ۲۰۲۶ عددی بین ۳.۸ تا ۴.۲سال برآورد میشود.
در ایران روزها طور دیگری میچرخند. اینجا طولانی شدن عمر دستگاه محصول برآیند انباشت مضایق ساختاری است؛ کلماتی سخت و معنایی بسیار ساده. افراد در ایران برای خرید مدلی متناسب با آنچه در دست دارند، از نظر اقتصادی مسیر همواری در پیش ندارند.
علی صدرالدینی، کارشناس و فعال بازار گوشی هوشمند، در پاسخ به این پرسش که میانگین چرخه نگهداری گوشی در ایران …
