«امپراتوری چین مهد شایستهسالاری بود»؛ این روایتی است که سالهاست به ما گفته شده و ذهنیت نسلهای مختلف را درباره نحوه اداره کشور چین شکل داده است. براساس این داستان رایج تاریخی، برای بیش از هزار سال، داوطلبانِ مشتاق ورود به ساختار قدرت، در آزمونهای استخدامی بسیار سخت، نفسگیر و چندمرحلهای شرکت میکردند و کسانی که بالاترین نمرات را به دست میآوردند، صاحب مناصب عالی در دیوانسالاری و ساختار اداری امپراتوری میشدند. در دنیایی که در آن اصل و نسب، خانواده و خاستگاه طبقاتی معمولا آینده هر فرد را تعیین میکرد، چنین سیستمی فوقالعاده مدرن و پیشرو به نظر میرسید، چرا که مبنای حکمرانی را نه بر خون و تبار، بلکه بر استعداد، سواد و لیاقت افراد میگذاشت.
این بخش بهصورت خودکار گردآوری شده است. برای مطالعه کامل خبر، به منبع اصلی مراجعه کنید.
این نظام پیامدهای بسیار عمیق و سرنوشتسازی برای تاریخ چین داشت. درحالیکه پادشاهان اروپایی همواره مجبور بودند با اشرافزادگان صاحبقدرت، خانوادههای اصیل و پارلمانها سروکله بزنند و قدرت را میان همین گروه تقسیم کنند، امپراتوران چین قدرت خود را از طریق یک طبقه دیوانسالار و حرفهای متمرکز میکردند؛ طبقهای که نه بر اساس تبار و نژاد، بلکه بر پایه تحصیلات انتخاب میشدند. پژوهشگران بر این باور بودند که همین سیستم آزمونمحور به چین اجازه داد تا بدون نیاز به طبقه اشراف موروثی یا نهادهای نمایندگی، یک دولت مرکزی مقتدر و پایدار بسازد. …
