پاسخ این سوال را باید در جنوب کشور جستوجو کرد؛ جایی که میدان مشترک پارس جنوبی، قلب تولید گاز ایران، قرار دارد. از حدود یکمیلیارد مترمکعب تولید روزانه گاز کشور، نزدیک به ۷۰درصد از میدان مشترک پارس جنوبی تامین میشود؛ میدانی که علاوه بر تامین سوخت نیروگاهها، خوراک صنایع و پتروشیمیها و مصرف بخش خانگی، پشتوانه اجرای قراردادهای صادرات گاز ایران به عراق و ترکیه نیز به شمار میرود. با این حال، خسارتهای ناشی از جنگ اخیر موجب شد حدود ۲۳۰میلیون مترمکعب در روز از ظرفیت تولید این میدان از مدار خارج شود؛ ظرفیتی که بر اساس برنامههای اعلامشده، تنها ۱۰۰میلیون مترمکعب آن تا آغاز فصل سرما در دیماه به مدار تولید بازخواهد گشت. این به آن معناست که کشور در آستانه زمستان، نهتنها با ناترازی مزمن گاز سالهای گذشته روبهرو است، بلکه باید کمبود جدیدی را نیز مدیریت کند؛ شرایطی که میتواند فشار بر نیروگاهها، صنایع، پتروشیمیها و حتی تعهدات صادراتی ایران را بیش از گذشته افزایش دهد و زمستان پیش رو را به یکی از دشوارترین فصلهای گازی کشور در سالهای اخیر تبدیل کند. این مساله زمانی اهمیت بیشتری پیدا میکند که ناترازی گاز ایران حتی پیش از جنگ نیز به یکی از بزرگترین چالشهای بخش انرژی تبدیل شده بود. در زمستان سال گذشته، کشور با کمبود روزانه حدود ۲۵۰میلیون مترمکعب گاز روبهرو بود؛ کمبودی که عمدتا از طریق محدود کردن گاز نیروگاهها، صنایع فولاد، سیمان، پتروشیمیها و سایر مصرفکنندگان بزرگ مدیریت شد. اکنون اگر ۱۳۰میلیون مترمکعب از ظرفیت تولید پارس جنوبی تا زمستان بازنگردد، شکاف عرضه و تقاضا میتواند به حدود ۳۸۰میلیون مترمکعب در روز برسد؛ رقمی که فشار بیسابقهای بر شبکه گاز کشور وارد خواهد کرد. پارس جنوبی تنها یک میدان گازی نیست؛ …
