مرکز پژوهشهای اتاق ایران در گزارشی به این پرسش پاسخ داده است. در شرایطی که روابط ایران و آمریکا در وضعیت «نه جنگ و نه توافق» قرار دارد، بخش خصوصی با ابهام درباره آینده مناسبات اقتصادی مواجه است. از یکسو، احتمال توافق و بازگشایی مسیرهای تجاری وجود دارد و از سوی دیگر، خطر ورود دو کشور به دوره جدیدی از تنشهای ژئوپلیتیک همچنان پابرجاست. در چنین شرایطی مساله اصلی، چگونگی حفظ «بقای ژئواکونومیک» ایران در شرایط تنش پایدار است؛ به این معنا که جریان تجارت خارجی حفظ شود و در عین حال، مسیرهای جدیدی برای فعالیت بخش خصوصی ایجاد شود.
تحقق این هدف مستلزم بازنگری در سیاستها و راهکارهایی است که صرفا بر کاهش آثار تحریم متمرکز بودهاند و حرکت به سمت سیاستهایی است که بتوانند ریسکهای ناشی از تداوم تنش ژئوپلیتیک را مدیریت کنند. تنوعبخشی به شرکای تجاری، استفاده از ظرفیت کشورهای همسایه و مسیرهای منطقهای، تسهیل مبادلات و کاهش هزینههای تجارت میتواند بخشی از ریسکهای ناشی از استمرار تنش با آمریکا را کاهش دهد. در نهایت، در سناریوی عدم توافق، سیاست خارجی و اقتصادی ایران باید به گونهای طراحی شود که حتی در شرایط فشار و نااطمینانی، امکان تداوم تجارت و حضور موثر بخش خصوصی در اقتصاد منطقهای و جهانی حفظ شود. الزامات توسعه تجارت با شرکای راهبردی …
