ساینس دیلی گزارش داد، محصولات غنیشده با پروتئین اکنون قفسههای فروشگاههای مواد غذایی را پر کردهاند و در همه چیز از غلات و قهوه گرفته تا آب دیده میشوند. با این حال، بررسی جدیدی از بیش از ۳۵۰ مطالعه در مورد محدودیت پروتئین و پیری نشان میدهد که بسیاری از افراد ممکن است از خوردن پروتئین کمتر سود ببرند و مصرف کمتر گاهی اوقات میتواند به عمر طولانیتر منجر شود. این مطالعه بررسی میکند که چگونه کاهش پروتئین ممکن است بر پیری تأثیر بگذارد. محققان نتیجه میگیرند که محدودیت پروتئین میتواند متابولیسم را بهبود بخشد، نحوه واکنش سلولها به مواد مغذی را تغییر دهد، آسیب سلولی را محدود کند و به سلولها کمک کند تا عملکرد طبیعی خود را حفظ کنند.
«دادلی لامینگ»، نویسنده مقاله از دانشگاه ویسکانسین-مدیسون، میگوید: «کاملاً واضح است که پروتئین برای رشد عضلات و پاسخ ورزشی افراد پرتحرک مفید است. اما از آنجا که اکثر مردم نسبتاً کمتحرک هستند، بسیاری از افراد احتمالاً پروتئین بیشتری از آنچه که واقعاً نیاز دارند مصرف میکنند که احتمالاً عواقب منفی برای سلامتی دارد.»
دانشمندان مدتهاست میدانند که کاهش کالری دریافتی میتواند طول عمر بسیاری از موجودات زنده را افزایش دهد و خطر ابتلا به بیماریهای مرتبط با سن مانند سرطان را کاهش دهد. با این حال، در عمل، پیروی از یک رژیم غذایی محدود از کالری در درازمدت برای اکثر افراد بسیار دشوار است.
محدودیت پروتئین ممکن است مسیر دیگری را ارائه دهد. مطالعات قبلی نشان داد که مگسها و جوندگان وقتی پروتئین کمتری مصرف میکنند، حتی زمانی که میزان کالری دریافتی کلی آنها کاهش نیافته باشد، عمر طولانیتری دارند.
آزمایشهای بالینی اخیر روی انسان نیز نتایج امیدوارکنندهای به همراه داشته است. افرادی که مصرف پروتئین خود را کاهش دادند، وزن و چربی بدن خود را از دست دادند و بهبودهایی در قند خون ناشتا داشتند، با وجود اینکه اغلب کالری کل بیشتری مصرف میکردند.
شواهد یک طرفه نیست. مطالعات دیگر نشان میدهد که مصرف پروتئین بیشتر میتواند از کاهش وزن پشتیبانی کند و به افراد مسن در حفظ عضلات کمک کند، به ویژه هنگامی که با ورزش همراه باشد.
تجزیه و تحلیل محققان از بیش از ۳۵۰ مقاله، چندین مکانیسم بیولوژیکی مکرر را شناسایی کرد که میتواند توضیح دهد که چرا محدودیت پروتئین ممکن است سلامت را بهبود بخشد و طول عمر را افزایش دهد. در سراسر این تحقیق، مصرف پروتئین کمتر با عملکرد متابولیک بهتر، تغییر سیگنال دهی مواد مغذی، کاهش آسیب سلولی و بهبود نگهداری سلولهای سالم مرتبط بود.
یکی از عوامل مهم، فاکتور رشد فیبروبلاست ۲۱ (FGF۲۱) است، هورمونی که با کاهش مصرف پروتئین افزایش مییابد. FGF۲۱ میتواند مصرف انرژی را افزایش دهد، تنظیم قند خون را بهبود بخشد و التهاب را کاهش دهد.
مطالعات روی موشها نشان داده است حیواناتی که سطح بالایی از FGF۲۱ دارند، نسبت به موشهای معمولی عمر طولانیتری دارند. این اثر در موشهای نر قویتر از موشهای ماده بود. مصرف پروتئین کمتر نیز سطح FGF۲۱ را در انسان افزایش میدهد.
این بررسی همچنین بر چندین اسید آمینه تمرکز دارد که واحدهای سازنده پروتئین هستند. به نظر میرسد متیونین، ایزولوسین و والین نقشهای بسیار مهمی ایفا میکنند.
تحقیقات نشان میدهد که مصرف بیش از حد این اسیدهای آمینه ممکن است مسیرهای بیولوژیکی را که رشد را تشویق میکنند، فعال کند. وقتی این مسیرها بسیار فعال باقی بمانند، ممکن است خطر چاقی، التهاب و سایر بیماریهای مرتبط با پیری را افزایش دهند.
لامینگ میگوید: «این مطالعات نشان میدهد که میزان پروتئینی که افراد کمتحرک امروزه مصرف میکنند، حداقل در سطح جمعیت، ممکن است پیامدهای منفی برای سلامتی داشته باشد.»
با این حال، برخی از گروهها به وضوح به پروتئین بیشتری نیاز دارند. به عنوان مثال، زنان باردار و برخی از بزرگسالان مسن ممکن است نیازهای تغذیهای بالاتری داشته باشند. با این حال، برای بسیاری از بزرگسالان کمتحرک، غذاهای غنیشده با پروتئین ممکن است مزایای سلامتی مورد انتظار آنها را ارائه ندهند.
ورزشکاران اغلب مقادیر زیادی پروتئین مصرف میکنند بدون اینکه به بیماری متابولیک مبتلا شوند. لامینگ گمان میکند که فعالیت بدنی منظم ممکن است با هدایت پروتئین به سمت توسعه و حفظ عضلات قوی و سالم محافظت ایجاد کند.
این یافتهها نشان میدهد که راهنمایی مصرف پروتئین ممکن است زمانی بیشترین تأثیر را داشته باشد که هم سن و هم سطح فعالیت را در نظر بگیرد، نه اینکه توصیه یکسانی را برای همه داشته باشد.
بخش سایتخوان، صرفا بازتابدهنده اخبار رسانههای رسمی کشور است. این مطلب برایم مفید است 0 نفر این مطلب را پسندیده اند کپی شد
