محسن هاشمی در یادداشتی با عنوان «عبور موفق از کشاکش بحرانها» در روزنامه اعتماد نوشت: دو سال از آغاز به کار دولت چهاردهم میگذرد، دولتی که تولد اجرایی آن نه در بستری آرام و با فرصت معمول برای سازماندهی، بلکه در کانون یکی از ملتهبترین مقاطع تاریخی دهههای اخیر کشور رقم خورد.
درست در روزهای نخست استقرار رییسجمهور منتخب، وقوع اقدام تروریستی در تهران و هدف قرار گرفتن اسماعیل هنیه، پیامی روشن به همراه داشت: پاستور باید فعالیت خود را در متن یک بحران تمام عیار منطقهای کلید بزند. این وضعیت پر التهاب در دولت آقای پزشکیان را میتوان با دشوارترین سالهای پس از استقرار نظام اجرایی کشور، به ویژه دوره پرتلاطم سالهای ۱۳۵۸ تا ۱۳۶۰، مقایسه کرد.
بررسی تبارشناسانه این دو مقطع تاریخی، شباهتهای ساختاری مهمی را آشکار میسازد. در اواخر دهه پنجاه، کشور در تلاقی تهدیدات مرزی، ناآرامیهای داخلی، تنگناهای شدید معیشتی و بازآرایی ساختار سیاسی قرار داشت.
قرار گرفتن کشور در وضعیت خاکستری «نه جنگ و نه صلح» پاستور را وادار کرده است تا بسیاری از دشواریها، کمبودها و ریشههای بحرانهای اقتصادی را بدون تشریح عمومی تحمل کند. از یک سو، تبیین شفاف بنبستها و کسریها ممکن است در محاسبات بیرونی به عنوان «نقطه ضعف» یا پالس منفی به رقبا و دشمنان تلقی شود و از سوی دیگر، سکوت یا تعدیل روایتها، فضای افکار عمومی را در برابر گرانیها و مطالبات پاسخ نیافته مستعد ناامیدی میکند.
این وضعیت همان تمثیل روشن «سرخ نگه داشتن صورت با سیلی» است؛ جایی که دولت ناگزیر بوده بار سنگین ناکارآمدیهای متراکم گذشته و تحریمهای خارجی را بر دوش بکشد، بدون آنکه امکان گفتوگوی بیپرده با جامعه را درباره ریشههای …
