مایکل میلشتاین، کارشناس اسرائیلی در امور اعراب، در مقالهای که با عنوان «اینگونه است که سوریه به یک معضل استراتژیک برای اسرائیل تبدیل شد» در این وبسایت منتشر شد، دلیل اصرار تشکیلات اسرائیل بر طبقهبندی الشرع به عنوان یک «شرور منطقهای» یا «بمب ساعتی» را، با وجود گامهای اخیر به سوی گشودگی، زیر سوال برد.
میلشتاین خاطرنشان کرد که این توصیف منفی از رهبری سوریه لزوماً ناشی از «احتیاط امنیتی تحمیلی» نیست، بلکه عمدتاً به «منافع سیاسی» داخلی اسرائیل نسبت داده میشود که از سازگاری با واقعیتهای جدید امتناع میکنند.
نویسنده تعدادی از گامهای عملی اخیر رئیس جمهور سوریه را که تل آویو را متحیر کرده است، بررسی کرد، از جمله:
-رویکردی انعطافپذیر برای کاهش حضور نظامی روسیه در خاک سوریه.
-توافق برای تحویل بقایای برنامه هستهای سوریه به آژانس بینالمللی انرژی اتمی.
-تکرار علنی تمایل به ورود به تفاهماتی که میتواند راه را برای توافق یا صلح با اسرائیل هموار کند.
«توافقنامه امنیتی» و بلندیهای جولان اشغالی
این ارزیابیهای اسرائیل با مصاحبهها و اظهارات اخیر رئیس جمهور سوریه همزمان شده است که در آنها تأیید کرد کشورش به دنبال رویارویی با اسرائیل نیست و برای دستیابی به یک «توافق امنیتی» که میتواند به صلحی جامع منجر شود، تلاش میکند. با این حال، الشرع همزمان بر موضع تزلزلناپذیر دمشق تأکید کرد و اظهار داشت که هرگونه تفاهمی به قیمت از دست رفتن حقوق سوریه در بلندیهای جولان اشغالی تمام نخواهد شد. او همچنین پیامهای اطمینانبخشی به غرب و منطقه فرستاد و هرگونه مداخله نظامی سوریه در لبنان را رد کرد.
آیا الشرع «سادات جدید» است؟
این تحلیل نتیجه میگیرد که اگرچه رئیس جمهور سوریه - که نویسنده او را «معما» توصیف کرده است - ممکن است «انور سادات جدید» نباشد، اما اصرار تل آویو بر قرار دادن او در دسته «دشمن بعدی» تغییرات عمیق ژئوپلیتیکی را نادیده میگیرد و فرصتی را برای اسرائیل از دست میدهد تا با توجه به خلاء بزرگ منطقهای، کارتهای خود را در جبهه شمالی بازآرایی کند.
