مقدمه:امنیت ملی در عصر اقتصاد دیجیتال؛ چرا اینترنت بینالملل دیگر یک کالای لوکس نیست؟
در ادبیات امنیت ملی قرن بیستویکم، مفهوم «قدرت ملی» دیگر صرفاً با شمار تانکها، جنگندهها یا موشکها سنجیده نمیشود. امروز توان اقتصادی، سرمایه اجتماعی، زیرساختهای دیجیتال، ظرفیت تولید دانش، اعتماد عمومی و پایداری چرخه فعالیتهای اقتصادی نیز به همان اندازه در تعیین قدرت یک کشور نقش دارند. در چنین چارچوبی، اینترنت بینالملل دیگر صرفاً یک ابزار ارتباطی یا فناوری مصرفی نیست، بلکه بخشی از زیرساخت حیاتی اقتصاد، آموزش، پژوهش، سلامت، تجارت، بانکداری، نوآوری و حتی مدیریت بحران محسوب میشود. کشوری که ارتباط مستمر و پایدار شهروندان، دانشگاهها، شرکتها و فعالان اقتصادی آن با اقتصاد جهانی دچار اختلال شود، ناگزیر بخشی از ظرفیت تولید ثروت، خلق ارزش افزوده و رقابتپذیری خود را از دست خواهد داد.
تحولات دو دهه گذشته نیز همین واقعیت را تأیید میکند. اقتصاد دیجیتال اکنون یکی از سریعترین بخشهای رشد اقتصادی جهان است و میلیونها شغل در حوزههایی چون تجارت الکترونیک، خدمات ابری، توسعه نرمافزار، هوش مصنوعی، آموزش مجازی، صادرات خدمات فنی و مهندسی، تولید محتوا، بازاریابی دیجیتال و کسبوکارهای مبتنی بر پلتفرم شکل گرفتهاند. در چنین شرایطی، دسترسی پایدار به اینترنت بینالملل نه یک امتیاز، بلکه پیششرط مشارکت فعال در اقتصاد جهانی است.در ایران نیز شواهد موجود نشان میدهد که وابستگی معیشت جامعه به اینترنت طی سالهای اخیر بهطور مستمر افزایش یافته است. تازهترین یافتههای مرکز افکارسنجی دانشجویان ایران (ایسپا) نشان میدهد ضریب نفوذ اینترنت در میان جمعیت بالای پانزده سال کشور به حدود ۸۹ درصد رسیده و بیش از نیمی از کاربران اعلام کردهاند که درآمد یا معیشت آنان به درجات مختلف به اینترنت وابسته است. این آمار صرفاً یک شاخص ارتباطی نیست؛ بلکه بیانگر آن است که اینترنت، به بخشی از زیرساخت اشتغال و درآمد خانوار ایرانی تبدیل شده است.
در چنین شرایطی، هرگونه اختلال طولانیمدت در دسترسی به اینترنت بینالملل، صرفاً به معنای کاهش سرعت …
