کمتر از ۲۴ ساعت پس از ۹ اسفند ۱۴۰۴، با حمله آمریکا و رژیم صهیونیستی و شهادت آیت الله خامنه ای مردم به خیابان آمدند. در حالی که تصور می شد این حضور پرشور موقت خواهد بود و بزودی فروکش خواهد کرد، امروز در ۱۴ مرداد، بیش از ۵ ماه است که همچنان ادامه دارد و تجمعات شبانه وارد ماه ششم می شود.
در روزهایی که آسمان کشور زیر غرش موشکها و بمبارانها سنگین شده بود و جامعه همزمان بار جنگ، فشارهای اقتصادی و اضطراب آینده را بر دوش میکشید، یک پرسش بیش از هر زمان دیگری اهمیت یافت؛ چه نیرویی مردم را در صحنه نگه داشت؟ چه عاملی سبب شد که جامعه، با وجود همه دشواریها، از میدان عقب ننشیند و خیابان و شهر را ترک نکند؟
پیش از وقوع این حوادث، شهید آیتالله خامنهای در تعبیری قابل تأمل گفته بود: «به توفیق الهی اگر چنانچه حادثهای برای کشور پیش بیاید، خدای متعال این مردم را مبعوث خواهد کرد برای مقابلهی با حوادث و کار را مردم تمام خواهند کرد.» تعبیر «مردم مبعوث خواهند شد»، بیش از آنکه صرفاً یک پیشبینی سیاسی باشد، نگاهی الهی به نقش مردم در لحظههای سرنوشتساز تاریخ است؛ مردمی که در بزنگاهها نه با فراخوانهای معمول، بلکه با انگیزهای الهی به میدان میآیند.
در امتداد همین منطق، آیت الله سید حسن خمینی اولین نفر پس از شهادت آیت الله خامنه ای بود که بر حضور مردم در خیابان تأکید کرد و یک جمله را در گفت و گو با شبکه خبر گفت: «ممکن است دشمن دسیسه کند و ارتباطات قطع شود، اما سنگرهای ما مساجد، کوچهها، خیابانها و میدانهای شهر است.»
وی هشدار داد، «شک نکنید صد هزار موشک جمهوری اسلامی را با خلل مواجه نمیکند، اما یک لحظه تردید من و شما ممکن است چنین آسیبی ایجاد کند.»
این سخنان، بیش از آنکه دعوتی صرف به حضور فیزیکی باشد، فراخوانی برای حفظ روحیه، امید و ایستادگی بود؛ اینکه میدان مقاومت، پیش از آنکه در جغرافیا شکل بگیرد، در اراده مردم ساخته میشود.
پس از ایشان، حضور در خیابان به سرفصل صحبت همه مسئولین تبدیل شد؛ از دکتر قالیباف، پزشکیان، و شهید لاریجانی تا سایرین.
