به گزارش سرویس بینالملل جماران، گزارش پایگاه شورای روابط جهانی خاورمیانه در تاریخ ۴ آگوست ۲۰۲۶، به کالبدشکافی دقیق و آماری کارآمدی سه مسیر اصلی جایگزین کشورهای شورای همکاری خلیج فارس در مواجهه با دومین انسداد فیزیکی تنگه هرمز میپردازد. پس از شکست تفاهمنامه ۱۷ ژوئن و از سرگیری درگیریهای گسترده میان آمریکا و ایران، تهران در ۱۲ ژوئیه بار دیگر دستور انسداد کامل هرمز را صادر کرد؛ امری که ترافیک نفتکشها را از اوج ۵۰ فروند در روز در ۲۴ ژوئن، عملاً به «صفر» رساند. ارزیابی دادههای ماهوارهای بنادر (AIS) در بازه زمانی چهارماهه (آوریل و می ۲۰۲۶ در مقایسه با دوره مشابه ۲۰۲۵) نشان میدهد که استراتژیهای کنار زدن هرمز با محدودیتهای ساختاری، فنی و امنیتی عمیقی رو به رو هستند.
شورای روابط جهانی خاورمیانه ابعاد، عملکرد و خطاهای محاسباتی این سه مسیر را در سه بخش اصلی تبیین میکند:
۱. کارنامه سهگانه مسیرهای جایگزین؛ از موفقیت نسبی سعودی تا شکست دراماتیک امارات
فرار موفق اما محدود عربستان در دریای سرخ: آمارهای بنادر نشان میدهد صادرات عربستان از ساحل خلیج فارس با کاهش خیرهکننده ۴۱.۲ میلیون تنی (از ۴۷.۵ میلیون تن به ۶.۳ میلیون تن) مواجه شد. در مقابل، صادرات این کشور از بنادر دریای سرخ(به لطف استفاده کامل از خطلوله ۱۲۰۰ کیلومتری شرق-غرب با ظرفیت ۷ میلیون بشکه) از ۲۹.۶ میلیون تن به ۵۴.۸ میلیون تن جهش یافت. این افزایش ۲۵.۳ میلیون تنی توانست ۶۱ درصد از خسارت صادراتی عربستان در خلیج فارس را جبران کند. این تنها مسیری بود که در مقیاس کلان عمل کرد و جابهجایی واقعی نفت خام را در دادههای بندری ثبت نمود.
واقعیت تلخ و شکنندهی امارات در ساحل عمان: امارات که بنادر عمیق الفجیره و خورفکان را دقیقاً برای چنین سناریویی در خارج از هرمز ساخته بود، با کاستی شدید رو به رو شد. نزدیکی جغرافیایی این بنادر به ایران، آنها را به همان اندازه سواحل داخلی خلیج فارس آسیبپذیر ساخت. حمله پهپادی به ترمینال نفتی الفجیره در ماه می و هدف قرار گرفتن کشتیها در خلیج عمان، ترافیک الفجیره را ۵۴ درصد کاهش داد(از ۱۳.۷ میلیون تن به ۶.۳ میلیون …
