به گزارش سرویس بینالملل جماران، «فارن پالیسی» در تحلیلی به پیمان دفاعی تازه میان عربستان سعودی، ترکیه و پاکستان پرداخت و نوشت: پیمان مکه که در ۷ اوت میان پاکستان، عربستان سعودی و ترکیه امضا شد، به اشکال مختلف بهعنوان یک ناتوی «مسلمان»، «اسلامی»، «سنی» یا «خاورمیانهای» توصیف شده است. برخی از این القاب ممکن است صرفاً بازتابدهنده دایره محدود استعارههایی باشد که مفسران برای توصیف اتحادها به کار میبرند. بااینحال، هاکان فیدان، وزیر امور خارجه ترکیه، هنگام توضیح مفاد دفاعی این پیمان جدید، صراحتاً به ناتو اشاره کرد.
در واقع، پیمان مکه دفاع متقابل را بهعنوان وظیفه سه عضو خود تعریف میکند؛ به این معنا که حمله به یکی از اعضا، حمله به همه تلقی خواهد شد. بااینحال، این پیمان هیچ سیستم فرماندهی مرکزی ایجاد نمیکند، هیچ مسیر مشخصی برای دستیابی به سطح بالاتری از قابلیت همکاری نظامی میان اعضا در نظر نگرفته و تعهدات روشنی نیز در زمینه هزینههای دفاعی یا تدارکات مشترک ایجاد نکرده است.
در متن این پیمان همچنین هیچ اشارهای به استفاده از سلاحهای هستهای نشده است. این مسئله البته به معنای بیاهمیتبودن این اتحاد نیست. پیمان مکه بر پایه سالها همکاری دفاعی دوجانبه میان کشورهای عضو شکل گرفته است.
همکاری دفاعی پاکستان و عربستان سعودی به اواسط دهه ۱۹۶۰ بازمیگردد و در طول این سالها شامل آموزش نیروهای نظامی و اعزام نیرو از سوی پاکستان به عربستان سعودی بوده است. این همکاری نوعی کمک حیاتی برای حکومت ثروتمند اما از نظر امنیتی محتاط سعودی فراهم کرده است؛ حکومتی که نمیتواند خطر شکلگیری ارتشی بیش از حد قدرتمند و خودمختار را بپذیرد.
پاکستان و ترکیه نیز در سالهای اخیر از تعمیق قابلتوجه همکاریهای دفاعی برخوردار بودهاند؛ همکاریهایی که بخش مهمی از آن بر سامانههای تسلیحاتی عرضهشده از سوی ترکیه متمرکز بوده است. از جمله مهمترین نمونههای این همکاری میتوان به چهار ناوچه «میلگم» (MILGEM) با تولید مشترک و ۳۰ بالگرد «تی۱۲۹ آتاک» …
