به گزارش جماران، پروفسور کنی به طور گسترده در زمینههای فلسفه ذهن، تاریخ فلسفه و فلسفه دین نوشته است. او به ویژه به خاطر آثارش درباره ویتگنشتاین، توماس آکویناس و دکارت از جمله نقدش بر دوآلیسم دکارتی شناخته میشود.
پروفسور کنی نویسنده مقالات و کتابهای متعددی است و برخی از کتابهای شناختهشدهتر او عبارتند از: «دکارت» (۱۹۶۸)، «پنج راه: براهین توماس آکویناس بر وجود خدا» (۱۹۶۹)، «ویتگنشتاین» (۱۹۷۳)، «آکویناس» (۱۹۸۰)، «آنچه باور دارم» (۲۰۰۶) و «تاریخ جدید فلسفه غرب» (۲۰۱۰).
به گزارش تایمز، پروفسور کنی در طول دوران حرفهای خود از سال ۱۹۶۳ تا زمان بازنشستگی در سال ۲۰۰۱ در دانشگاه آکسفورد مشغول به تدریس بود. او همچنین در موسسات متعددی از جمله دانشگاه ادینبورگ، دانشگاه گلاسگو، دانشگاه کمبریج، دانشگاه کلمبیا، دانشگاه شیکاگو، دانشگاه واشنگتن، دانشگاه میشیگان، دانشگاه مینهسوتا، دانشگاه کرنل، دانشگاه استنفورد و دانشگاه راکفلر سخنرانی کرد. او دکترای خود را در سال ۱۹۶۱ از دانشگاه آکسفورد دریافت کرد.
«آکویناس»، «ایمان چیست»، «اریخ فلسفه غرب»، «ایمانوئل کانت»، «تامس مور» و «درآمدی بر تاریخ مصور فلسفه غرب» از جمله آثار نوشته آنتونی کنی هستند که در ایران به زبان فارسی ترجمه و منتشر شدهاند.
