دگراندیشی و رواداری

به گزارش جماران، فیلم گفت‌وگوی بهمن فرمان‌آرا با زنده‌یاد سیمین بهبهانی از معدود آثار ژانر مألوف مستندهای روشنفکری بود که بسیار به دلم نشست. در این فیلم با تمام زوایای شخصیت سیمین بهبهانی روبه‌رو هستیم، نه فقط شاعرانگی یا دگراندیشی‌اش. زنی که با وجود جایگاه بلندش در میان شاعران و روشنفکران معاصر، بی هیچ نیازی به تفاخر و فضل‌فروشی، به زبان ساده‌ی یک زن بی‌ادعای ایرانی سخن می‌گوید. البته از اعتراض و ابراز مخالفتش با نظام حاکم بر کشور ابایی ندارد، اما در ابراز این مخالفت به دشنام و تحقیر و انکار مخاطبانی متوسل نمی‌شود که نظری خلاف نظر او را دارند.

حتی زمانی که از شهریار سخن می‌گوید (شهریاری که به خاطر همسو شدنش با انقلاب و نظام، مغضوب بسیاری از همگنان سیمین بود) تکریم و قدرشناسی از او را فراموش نمی‌کند و حرمت پیش‌کسوتی و استادی‌اش را نگاه می‌دارد. 

وقتی هم که می‌خواهد از موضع او در خصوص تقدیس شعار "خدایا خدایا تا انقلاب مهدی خمینی را نگه دار" انتقاد کند، فقط می‌گوید شهریار نمی‌بایست از آن به عنوان بهترین "شعر" یاد می‌کرد، چراکه آن یک "شعار" بود، نه شعر. و جالب‌تر آن‌که نه تنها به محتوای این شعار تعریضی نمی‌کند، بلکه آن را به عنوان یک "دعا" قابل احترام می‌داند.

نکته‌ی قابل توجه دیگر، رواداری او با جوانان است. حتی کسانی که آزارش دادند، تهدیدش کردند و به او چشم‌بند زدند. 

سیمین ضمن اعتراض به این گونه برخوردهای امنیتی با دگراندیشان، دلسوزی مادرانه‌ی خود را حتی از آنان نیز دریغ نمی‌کند و از نصایحش به آنها می‌گوید و از شعری که در آن، خود را "مادر"شان می‌داند و هم‌سرنوشت و شریک‌شان در …