جنگ اخیر با ایران نهتنها محدودیتهای بازدارندگی آمریکا در خاورمیانه را آشکار کرد، بلکه محاسبات امنیتی قدرتهای منطقه را نیز تغییر داد. «سامی العریان» در تحلیلی برای میدلایستآی معتقد است پیمان دفاعی عربستان، ترکیه و پاکستان را نباید «ناتوی سنی» علیه تهران دانست؛ این ائتلاف بیش از آنکه برای مهار ایران طراحی شده باشد، تلاشی برای کاهش وابستگی به چتر امنیتی واشینگتن و حرکت به سوی یک نظم امنیتی بومی است؛ نظمی که به باور نویسنده، در آینده حتی میتواند ایران و مصر را نیز دربر گیرد و آزمون تعیینکننده آن، نحوه مواجهه با مسئله فلسطین خواهد بود.
به گزارش سرویس بینالملل جماران، یادداشت«سامی العریان» در وبگاه میدل ایست آی، به کالبدشکافی پیامدهای کلان «پیمان دفاع مشترک مکه» میان عربستان سعودی، ترکیه و پاکستان میپردازد. العریان استدلال میکند برخلاف خوانشهای سطحی که این توافق را یک «ناتوی سُنی» علیه ایران میدانند، این پیمان در واقع واکنش قدرتهای منطقهای به فروریختن هیمنه و بازدارندگی آمریکا در جریان جنگ اخیر است و میتواند شالودهی یک معماری امنیتی بومی را (حتی با ادغام آتی تهران و قاهره) بنا نهد.
نویسنده این گذار ژئوپلیتیک و آزمونهای پیشروی آن را در سه محور تبیین میکند:
۱. پایان توهم بازدارندگی آمریکا و تغییر محاسبات ریاض
جنگ ۲۰۲۶ ثابت کرد که برتری تکنولوژیک و نظامی واشنگتن و تلآویو نتوانست تهران را به تسلیم وادارد یا مانع از اعمال قدرت ایران در انسداد تنگه هرمز شود. ریاض دریافت که سیستم امنیتی …
