خبرآنلاین نوشت، پیت گفت: «مخالفتهای زیادی با هوش مصنوعی وجود دارد، اما هوش مصنوعی اگر بهعنوان یک ابزار استفاده شود، همان چیزی خواهد بود که کمک میکند فیلمهای میانبودجهای، فیلمهایی با بودجه ۴۰ تا ۹۰ میلیون دلار، ساخته شوند.»
او استفاده فزاینده از هوش مصنوعی در فیلمسازی را «آزمایشی بسیار جالب» توصیف کرده است. چرا فیلمهای ۴۰ تا ۹۰ میلیون دلاری مهماند؟
فیلمهای میانبودجهای در سالهای اخیر در موقعیت دشواری قرار گرفتهاند. از یک سو، استودیوهای بزرگ ترجیح میدهند سرمایههای کلان خود را روی فیلمهای فرنچایزی، ابرقهرمانی و پروژههایی با امکان فروش جهانی بالا متمرکز کنند و از سوی دیگر، فیلمهای مستقل با بودجه پایینتر نیز معمولاً بدون نیاز به جلوههای بصری پرهزینه ساخته میشوند.
در این میان، فیلمهایی با بودجه متوسط ــ آثاری که میتوانند بلندپروازانه، ستارهمحور و متکی بر نگاه شخصی کارگردان باشند ــ با دشواری بیشتری برای تأمین سرمایه مواجه شدهاند.
هوش مصنوعی میتواند در این نقطه وارد شود. کاهش هزینه برخی مراحل تولید و بهخصوص جلوههای بصری این امکان را ایجاد میکند که پروژههایی که پیش از این به بودجه بالاتری نیاز داشتند، با هزینه کمتر ساخته شوند. پیت از پشت صحنه این بحران صحبت میکند
اظهارنظر پیت را نمیتوان صرفاً دیدگاه یک بازیگر درباره فناوری دانست. او سالهاست از طریق شرکت تولید فیلم پلن بی از پروژههایی حمایت میکند که لزوماً در ساختار استودیوهای بزرگ شانس زیادی برای تولید نداشتهاند.
پلن بی در طول فعالیت خود از فیلمسازان و پروژههایی چون «۱۲ سال بردگی» ساخته استیو مککوئین، «مهتاب» ساخته بری جنکینز، «ترور جسی جیمز به دست رابرت فورد بزدل» ساخته اندرو دومینیک، «رکود بزرگ» ساخته آدام مککی، «شهر گمشده زی» ساخته جیمز گری و «درخت زندگی» ساخته ترنس مالیک حمایت کرده است.
به همین دلیل، پیت درباره مشکلات فیلمهای میانبودجهای صرفاً از بیرون صنعت سینما صحبت نمیکند؛ او سالها در تلاش بوده است تا پروژههای جاهطلبانه و فیلمهای متکی بر نگاه شخصی کارگردانها امکان ساخته شدن پیدا کنند. مخالف «بازیگر هوش مصنوعی»، موافق ابزار هوش مصنوعی
موضع پیت درباره هوش مصنوعی البته یک موضع بیقیدوشرط نیست. او بهشدت با جایگزین شدن بازیگران واقعی با شخصیتها یا بازیگران تولیدشده توسط هوش مصنوعی مخالف است.
آنچه پیت از آن دفاع میکند، استفاده از هوش مصنوعی بهعنوان ابزار تولید است؛ بهخصوص در حوزه جلوههای بصری، جایی که کاهش هزینه میتواند مستقیماً بر امکان ساخت فیلم تأثیر بگذارد. در سالهای اخیر، شماری از فیلمسازان نیز به استفاده از هوش مصنوعی برای پیشبرد پروژههایی روی آوردهاند که در ساختار معمول هالیوود با دشواری تأمین بودجه مواجه میشوند. از جمله نامهایی که در این زمینه مطرح شدهاند میتوان به الکس پرویاس، راجر آواری، استیون سودربرگ، متیو کاسوویتس، رابرت رودریگز و پل شریدر اشاره کرد. حتی گفته شده مایکل مان نیز در تلاش است از ظرفیتهای هوش مصنوعی برای کاهش هزینههای پروژه پرهزینه «مخمصه ۲» استفاده کند. هوش مصنوعی؛ تهدید یا راه نجات؟
بحث درباره هوش مصنوعی در سینما معمولاً حول نگرانیهایی مانند حذف مشاغل، جایگزینی بازیگران و فیلمسازان و کاهش نقش انسان در فرآیند خلاقه میچرخد. اما اظهارات پیت یک وجه دیگر ماجرا را برجسته میکند: آیا هوش مصنوعی میتواند به جای نابود کردن سینمای انسانی، امکان ساخت برخی فیلمهای انسانی را بیشتر کند؟
پیت معتقد است پاسخ میتواند مثبت باشد؛ به شرط آنکه این فناوری در جایگاه یک ابزار باقی بماند.
در این نگاه، هوش مصنوعی قرار نیست فیلمساز، بازیگر یا نویسنده را جایگزین کند، بلکه باید بخشی از هزینههای تولید را کاهش دهد تا فیلمهایی که در شرایط اقتصادی فعلی برای استودیوها جذابیت تجاری کافی ندارند، دوباره امکان ساخته شدن پیدا کنند.
شاید مهمترین بخش اظهارات پیت نیز همین باشد: مسئله اصلی هوش مصنوعی نیست؛ مسئله این است که چگونه میتوان از آن استفاده کرد تا فیلمهایی که امروز امکان ساخته شدن ندارند، دوباره ساخته شوند.
