جماران ورزشی، الهام کهزادی: سوت آغاز لیگ برتر از جمعه ۲۳ مرداد به صدا درآمد؛ فصلی که ۱۸ تیم را در رقابتی طولانی به میدان بفرستد، در همین ابتدای فصل چند سؤال بزرگ بیرون از زمین فوتبال شکل گرفته است؛ سؤالهایی که پاسخ آنها میتواند سرنوشت یکی از پرمخاطبترین رقابتهای ورزشی کشور را تحت تأثیر قرار دهد.
آیا زیرساختهای فوتبال ایران برای برگزاری یک لیگ ۱۸ تیمی آماده است؟ وقتی هنوز برای برگزاری مسابقات برخی تیمها با مشکل ورزشگاه مواجه هستیم، چگونه قرار است این فصل بدون جابهجاییهای مکرر و اختلال در برنامه مسابقات برگزار شود؟ از سوی دیگر، افزایش چشمگیر رقم قرارداد بازیکنان در شرایطی اتفاق افتاده که کیفیت فنی بسیاری از آنها الزاماً متناسب با این ارقام نیست. در چنین شرایطی، نقش واسطهها و ایجنتها در بازار نقلوانتقالات و قراردادها بیش از همیشه محل بحث است.
لیگ ۱۸ تیمی در شرایطی که ورزشگاه نداریم
یکی از نخستین چالشهای فصل جدید، مسئله زیرساخت است. فوتبال ایران برای برگزاری لیگ برتر به ورزشگاههای استاندارد و آماده نیاز دارد، اما در عمل با محدودیت جدی در تعداد ورزشگاههای قابل استفاده روبهرو هستیم.
این مسئله برای دو تیم پرطرفدار پایتخت، استقلال و پرسپولیس، نمود بیشتری دارد. ورزشگاه آزادی در شرایط فعلی امکان میزبانی مسابقات این دو تیم را ندارد و آنها باید برای برگزاری دیدارهای خانگی خود به گزینههایی مانند ورزشگاه شهدای قدس یا ورزشگاه دستگردی فکر کنند.
مسئله فقط پیدا کردن یک زمین برای برگزاری مسابقه نیست؛ ورزشگاه، بخشی از زیرساخت اصلی لیگ حرفهای است و کیفیت چمن، امکانات، ظرفیت، شرایط امنیتی و امکان میزبانی منظم مسابقات همگی باید در نظر گرفته شوند.
حالا پرسش این است وقتی فوتبال ایران در تأمین ورزشگاه برای برخی تیمهای بزرگ با مشکل مواجه است، آیا افزایش تعداد تیمها از ۱۶ به ۱۸ تیم تصمیمی منطقی و قابل اجرا بوده است؟
لیگ بدون مربی خارجی؛ انتخاب اقتصادی یا یک عقبگرد؟
فصل جدید لیگ برتر یک ویژگی کم سابقه دیگر هم دارد؛ هر ۱۸ تیم …
