به گزارش خبرنگار جماران، بیست و ششم مرداد ماه که می شود یک خاطره شیرین که تلخی را با خود همراه دارد، تلخی سال های جدایی، تلخی شکنجه و آزار دلاورمردان ایرانی، تلخی جای خالی امام وقتی فرزندانش بازگشتند، در ذهن ها جان می گیرد. علی علیدوست قزوینی یکی از آزادگانی است که به روایت سال های دوری از وطن پرداخته است، سال های اسارت در زندان های رژیم بعث. وی گفته است:
نامه ای که از حضرت امام به دست بچه ها می رسید تا مدت ها باعث بالا رفتن روحیه بچه ها می شد؛ مثلاً، این جمله حضرت امام که فرمودند: «اینجانب از دور دست و بازوی قدرتمند شما را که دست خداوند بالای آن است می بوسم و بر این بوسه افتخار می کنم»[1]، وقتی به اردوگاه رسید، باعث تقویت روحیه بچه ها شد؛ همچنین آن جمله معروف دیگر که فرمودند: «اسرا در چنگال دژخیمان خود سرود آزادی اند و احرار جهان …
