به گزارش سرویس بینالملل جماران، «توماس ال. فریدمن» ستوننویس نیویورکتایمز، مقاله را با این جمله آغاز میکند که اگر قرار بود کتابی درباره جنگ آمریکا با ایران بنویسد، عنوان آن را از پیام پنجم آوریل ۲۰۲۶ ترامپ خطاب به رهبران ایران انتخاب میکرد: «تنگه لعنتی را باز کنید، دیوانهها؛ وگرنه در جهنم زندگی خواهید کرد—فقط تماشا کنید!»
از نظر فریدمن، این پیام خشمگین و تهدیدآمیز بهترین توصیف از «فیزیک جدید قدرت» در جنگ ایران است. رئیسجمهور بزرگترین قدرت نظامی جهان، پس از بمباران گسترده ایران، ناچار شده بود در شبکههای اجتماعی از تهران بخواهد تنگه هرمز را باز کند؛ زیرا ایران با وجود برخورداری از نیروی نظامی بسیار کوچکتر و تحمل خسارات سنگین، در برابر حملات آمریکا تسلیم نشده بود.
فریدمن میگوید جنگها معمولاً تغییرات اساسی در توزیع قدرت را آشکار میکنند: چه کسی واقعاً قدرت دارد، چه کسی قدرت سابق خود را از دست داده و قدرت چگونه به کار گرفته میشود. پیام ترامپ نشان داد که داشتن ارتش، بودجه و تجهیزات بیشتر دیگر لزوماً به معنای توان تحمیل سریع اراده سیاسی نیست.
استدلال اصلی مقاله این است که بازیگران کوچکتر اکنون میتوانند با استفاده از موشکها، پهپادها، اطلاعات لحظهای و فناوریهای ارزان، بسیار بزرگتر از اندازه واقعی خود عمل کنند. قدرتهای بزرگ نیز قادر به انجام عملیات کوچک و بسیار دقیق هستند، اما به دلیل وابستگی به ناوهای هواپیمابر، پایگاههای عظیم و سامانههای تسلیحاتی گرانقیمت، هزینه بسیار بیشتری میپردازند. در وضعیت کنونی، مزیت نسبی بیشتر در اختیار بازیگران کوچک و پراکنده قرار گرفته است.
این پدیده تنها به ایران محدود نیست و در جنگهای اوکراین و روسیه، حزبالله و اسرائیل، حماس و اسرائیل و درگیری حوثیها با قدرتهای منطقهای و جهانی نیز دیده میشود. فریدمن هشدار میدهد که گسترش هوش مصنوعی این روند را تقویت خواهد کرد و به بازیگران کوچک امکان میدهد با هزینه کمتر، دقیقتر و قدرتمندتر …
