ایرنا: سکوت دیپلماتیک، نه نشانه قدرت، که معمولاً زمینه‌ساز افزایش خطر محاسبه غلط از سوی طرف مقابل است/ مذاکره حتی در صورت شکست، می‌تواند مسیری برای خروج آبرومندانه طرف مقابل از بحران باز نگه دارد/ کانال‌های دیپلماتیک حتی در اوج درگیری‌ها بسته نمی‌شوند

نکته بدیهی دیگر که به عمد مورد غفلت عمده برخی منتقدان دستگاه دیپلماسی قرار گرفته، فرایند آغاز جنگ و عوامل موثر بر آن است، عواملی که در صدر آن محاسبات امنیتی و نظامی طرف متجاوز قرار دارد و نه عملکرد دستگاه دیپلماسی کشور مورد تجاوز. نقدی که می‌گوید «از دل مذاکرات دو جنگ بیرون آمد»، آگاهانه یا ناخواسته این اصل عقلانی را نادیده می‌گیرد اما واقعیت آن است که در فاصله منتهی به تصمیم «دونالد ترامپ» برای آغاز جنگ با ایران، شبکه‌ای از بازیگران ذینفع، از لابی اسرائیل و اپوزیسیون، تا شماری از کشورهای منطقه فعالانه در جهت متقاعدسازی رئیس‌جمهور آمریکا برای حمله عمل ‌کردند. اصرار ترامپ برای نشان‌ دادن قدرت خود به جهان و رقبا و دیدگاه تاریخی وی درباره ضرورت ضربه به ایران، هم از دیگر عوامل موثر در آغاز جنگ بود که اساسا ربطی به آنچه در میز مذاکره مورد گفت‌وگو قرار گرفته بود؛ نداشت.