آنچه که این ماه ها در منطقه ما می گذرد، هرگز در طول تاریخ مشترکمان سابقه نداشته است. اینک بیش از هر زمان دیگری نیاز به «گفتگوهای درون منطقه ای» داریم. اگرچه در سال های اخیر ابتکارهای گوناگونی در سطح منطقه پیشنهاد شده اند که بنیان اغلب آنها را گفتگو شکل می داده و بیشتر ناکام مانده اند، اما بدون گفتگو برای طراحی یک الگوی «سیاست همسایگی مشترک» بر پایه پیوندهای دیرینه سیاسی/اقتصادی/اجتماعی/امنیتی برای پاسداری از زیست مشترک تمدنی مان، و بدون ارتباط مستقیم سیاستگذاران این کشورها با یکدیگر، چگونه می توانیم از تنش ها بکاهیم؟
این بخش بهصورت خودکار گردآوری شده است. برای مطالعه کامل خبر، به منبع اصلی مراجعه کنید.
۱. در سیاست خارجی، مهم است که واحد تحلیل و تصمیم گیری ما چه باشد. گاه واحد «ملت ـ دولت» را انتخاب می کنیم و اغلب با چالش های بزرگ و کوچک در تأمین منافع و امنیت ملی هر واحد رو به رو می شویم؛ و گاه واحد «حوزه تمدنی» را برمی گزینیم و بسیاری از رویدادهای خرد و کلان را در یک بستر تاریخی ـ فرهنگی مشترک درک و تحلیل می کنیم. …
