رحمان بیات، روزنامه نگار در یادداشتی با عنوان «به مناسبت فرارسیدن روز خبرنگار: شرافت و کرامتِ قلم!؟» که در اختیار انصاف نیوز قرار داده، نوشت:
خداوند، انسان را برای هدفی متعالی آفریده است. هر انسانی مأموریتی خاص بر عهده دارد؛ هرچند کشف و اجرای درستِ این رسالت، خود حکایتی دیگر است. اما اگر بخواهیم حرفهی «خبرنگاری» را در ترازِ آموزههای قرآنی بسنجیم، میتوان گفت که خداوند در قرآن به قلم و خبرنگار، ارزش و کرامتی ویژه بخشیده است؟
جالب است بدانیم که ساختارِ کلامالله مجید، خود سرشار از عناصرِ رسانهای است: آیات قرآن یا «خبر» است (به پیامبر میگوید: «نَبِّئ عبادی»؛ به بندگانم خبر ده)؛ یا «گزارش» است (روایتِ سرگذشتِ پیشینیان و فرجامِ ظالمان)؛ یا «تحلیل» است (تبیینِ عللِ شکستها و پیروزیها)؛ و یا «هشدار و انذار» برای اصلاحِ مسیرِ جامعه. پس «خبررسانی»، نه یک حرفهی صرف، که دارای شرافت و ارزشی قرآنی است. از نگاه و زاویه ای دیگر هر شغلی، علاوه بر عنوانِ ظاهری، معنایی باطنی نیز دارد. معلمی، پرستاری و خبرنگاری، فراتر از نام و عنوانِ شغلی، یک معنایی باطنی هم دارند؛ بنابراین «عشق»، لازمهی موفقیت و اثرگذاری در اینگونه مشاغل است.
خبرنگاری، از جنسِ شهرت، قدرت و ثروت نیست، بلکه تجلیِ عشق و خدمتِ صادقانه و بیمنت به مردم است. وقتی خداوند در قرآن به «قلم» و آنچه مینویسد سوگند یاد میکند («ن، وَالْقَلَمِ وَمَا یَسْطُرُونَ»)، در واقع به این ابزارِ آگاهی، شرافت و کرامت میبخشد. اما این کرامت و شرافت، امتیازی همگانی و برای هر قلم به دستی نیست؛ لذا خبرنگاری که قلمش را توجیهگرِ ظلم و زینتبخشِ چهرهی ظالمان میکند، نه تنها فاقد این شرافت و کرامت است، بلکه حرمتشکنِ «سوگندِ الهی» به قلم نیز هست. ارزش و شرافتِ قلم در تعهدِ آن به اخلاق، انسانیت و افشای نیاتِ شیطانیِ ظالمان است.
البته که در ایرانِ امروز، خبرنگاری چون حرکت در «میدان مین» است؛ و شاید از همین روست که قشرِ شریفِ خبرنگار، در عینِ تأثیرگذاری، از دو سو همواره تحت فشار بوده است: از یکسو مردم توقع دارند که خبرنگاران همهچیز را افشا کنند و از سوی دیگر، مسئولان توقع دارند که خبرنگاران سکوت کنند یا حداقل آنچه را آنان مصلحت میدانند، منتشر نمایند.
اما واقعیت این است که اگر …
