سالهاست که نظام سلامت ایران با یک پارادوکس عجیب دست و پنجه نرم میکند: از یک سو، مردم ماهیانه مبالغ قابلتوجهی بابت بیمههای پایه و تکمیلی پرداخت میکنند تا خیالشان از بابت هزینههای درمان راحت باشد؛ از سوی دیگر، وقتی بیمار میشوند و به مراکز تشخیصی و درمانی مراجعه میکنند، میبینند که نه بیمه پایه کاری از پیش میبرد و نه بیمه تکمیلی ارزش چندانی دارد.
به گزارش سایت خلیج فارس (بوشهر)؛ «در این میان، مراکز پزشکی خصوصی بهویژه آزمایشگاهها، مراکز سونوگرافی و مطبهای پزشکان، داروخانه ها، بیخیال از هرگونه قرارداد با بیمهها، پشت میز مینشینند و مردم را مجبور میکنند تا هزینههای سرسامآور را از جیب خالی خود بپردازند.
اما سوال اساسی اینجاست: چه نهادی باید پاسخگوی این بیقانونی و سردرگمی باشد؟ نظام پزشکی که رسالت اصلیاش حمایت از بیماران است، عملاً به نهاد صنفی پزشکان تبدیل شده. بیمارستانها نیز واحدهای شکایات محدودی دارند که در برابر مشکلات ساختاری مانند خودداری از پذیرش بیمه، ناتوانند. دادسراها و سامانههای نظارتی مانند «۱۹۰» نیز برای حل این معضلات پیچیده، کارایی لازم را ندارند. …
