سالهاست که نظام سلامت ایران با یک پارادوکس عجیب دست و پنجه نرم میکند: از یک سو، مردم ماهیانه مبالغ قابلتوجهی بابت بیمههای پایه و تکمیلی پرداخت میکنند تا خیالشان از بابت هزینههای درمان راحت باشد؛ از سوی دیگر، وقتی بیمار میشوند و به مراکز تشخیصی و درمانی مراجعه میکنند، میبینند که نه بیمه پایه کاری از پیش میبرد و نه بیمه تکمیلی ارزش چندانی دارد.
به گزارش سایت خلیج فارس (بوشهر)؛ «در این میان، مراکز پزشکی خصوصی بهویژه آزمایشگاهها، مراکز سونوگرافی و مطبهای پزشکان، داروخانه ها، بیخیال از هرگونه قرارداد با بیمهها، پشت میز مینشینند و مردم را مجبور میکنند تا هزینههای سرسامآور را از جیب خالی خود بپردازند.
اما سوال اساسی اینجاست: چه نهادی باید پاسخگوی این بیقانونی و سردرگمی باشد؟ نظام پزشکی که رسالت اصلیاش حمایت از بیماران است، عملاً به نهاد صنفی پزشکان تبدیل شده. بیمارستانها نیز واحدهای شکایات محدودی دارند که در برابر مشکلات ساختاری مانند خودداری از پذیرش بیمه، ناتوانند. دادسراها و سامانههای نظارتی مانند «۱۹۰» نیز برای حل این معضلات پیچیده، کارایی لازم را ندارند.
آنجا که بیش از همه خلأ احساس میشود، نبود «سازمانی مستقل، تخصصی و مردمی» برای حمایت از حقوق بیماران است؛ نهادی که دغدغهها و مشکلات مردم را در حوزه درمان، نه فقط در سطح کشور که در تک تک استانها، پیگیری و حل کند.
بیمههای پایه؛ باری بر دوش مردم نه کاهشدهنده هزینهها
بیمههای پایه مانند تأمین اجتماعی و بیمه سلامت، سالهاست که عملاً کارایی خود را از دست دادهاند. حقبیمههایی که ماهیانه از مردم دریافت میشود، در مقابل هزینههای واقعی درمان، ناچیز است و پوششهای آنچنانی ارائه نمیدهد. بیماران برای یک ویزیت ساده تخصصی و دارو ، باید صدها هزار تومان پرداخت کنند؛ هزینه آزمایشهای معمولی از جیب مردم خارج میشود و خدمات تشخیصی مانند سونوگرافی، سیتیاسکن و امآرآی، با تعرفههایی چندمیلیونی، کمر هر خانوادهای را میشکند.
بیمههای پایه نه تنها بار هزینهها را از دوش مردم برنمیدارند، بلکه خود به عاملی برای افزایش نارضایتی تبدیل شدهاند؛ چراکه مردم باور دارند حقبیمهای که پرداخت میکنند، باید پاسخگوی نیازهای اولیه درمانی آنها باشد، …
