هر جا انسانی یافت میشود. در میان همهی آدمهای غیر قابل شمارش. از روزاریو سنترال در قطب جنوب تا بخشی از مردم دنیا در نیم کره دیگرِ جهان که سهم و علاقهای از فوتبال بردهاند. با هزاران مایل فاصله و فرسنگها اختلاف در همهی جوانب، بخاطر درگذشت پدر پادشاه فوتبال «احساس مشترک اندوه» پیدا میشود. احساسات، ابزار بیان و زبان مشترک ماست.
پس از آنکه مسی در قطر، با همراهیِ تمامی اعضای خانواده بر بام دنیا ایستاد و بوسه بر جام زد، کسی هرگز تصور نمیکرد چهار سال بعد، علیرغم نزدیکیِ بازیها به میهن، نه تنها آن همراهی و شورِ گذشته را نداشته باشند بلکه با اندوهی بزرگ از بیماری سختِ پدر جام جهانی را دنبال کنند.
غمناکتر از شکست در فینال برای آرژانتینیها، وداع زود هنگام با خورخه مسی، پدر لیونل بود. پدری که غیر مستقیم در خلق شادی برای میلیونها آدم نقش بزرگی ایفا کرد و سهم بسزایی داشت. مسی علیرغم آگاهی از عارضهی پدر که دقیقاً همزمان با شروع بازیها تشدید شد و او را از خانه به تخت بیمارستان کشاند (تا از آنجا به تماشای بازیها بنشیند) نه تنها روحیهاش را نباخت، بلکه بلعکس با روحیهای بالا در زمین بازی به مبارزه پرداخت و از هر مسابقه سربلند و شکست ناپذیر بیرون آمد. او جنگید و درخشید و بعد از هر مأموریتی که به عنوان فرمانده کار را به اتمام میرساند اشکهایش را جاری میکرد.
خورخه گرچه زود رفت. اما دین خود را به خانواده و ملت آرژانتین ادا کرد. این فرصت را داشت که در سلامت کامل ثمره زحماتی که برای نابغهاش کشیده را ببیند. از ثروت و شهرت لذت ببرد و طعم آن را بچشد. او با آرامش خواهد خفت. با این همه گرچه آرزوی پسرش را دید اما بازنشستگی پسرش را ندید. و همینطور بزرگ شدن و آیندهی نوههایش را. قطعاً مسی در بازنشستگی اوقات بیشتری با او سپری میکرد اما زمان این فرصت را از آنها ربود. برایش زود تمام شد ولی بلآخره فهمید کسی را متولد کرده که همچون نوابغ و اساطیرِ تاریخ، تا ابد در یادها خواهد ماند. با این تفاوت که چون فوتبال است مورد توجه و ستایش بیشتری قرار میگیرد.
موفقیت مسی درگرو تلاشهای پدرش است. جایی که در دوازده سالگی با اقدامی غیر معمول، ماهرانه و کاملاً حرفهای مقامات باشگاه بارسلونا را مجاب کرد تا هم مسی را به عنوان بازیکن در اختیار بگیرند، هم عهدهدار هزینههای درمانش باشند و هم در کنارش سهمی مجزا از موفقیت و تبلیغات برایش فراهم آورند. پس از ثبت قرارداد، خورخه پسرش را تنها نگذاشت. دور از دیار در غربت کنار فرزند کوتاه قامتِ هورمونیِ تحت درمانش ماند تا در شرایط سختِ رقابتی و پیچیدهی باشگاه در رسیدن به موفقیتش تلاش کند. او سالهای زیادی را بین آرژانتین و اسپانیا رفت و آمد کرد تا به امروز که بعد از به کمال رسیدن پسر، از روزاریو تکان نخورد و در کمال آرامش آرام گرفت.
انتهای پیام
