جواد ابویی – لندن
تجربه یک دهه اخیر سپهر سیاسی انگلستان نشان میدهد که ورود به ساختمان شماره ۱۰ داونینگ استریت چندان دشوار نیست، اما ماندگاری و تمدید اجاره در آن بسیار سختتر از آن چیزی است که تصور میشود. در حالی که سر رابرت والپول (Sir Robert Walpole)، نخستین و باثباتترین نخستوزیر تاریخ بریتانیا، نزدیک به ۲۱ سال (۱۷۲۱ تا ۱۷۴۲ میلادی) در این مقام ماند و مارگارت تاچر (Margaret Thatcher) بهعنوان معروفترین ساکن این ساختمان، بیش از ۱۱ سال (۱۹۷۹ تا ۱۹۹۰ میلادی) کلید را در دست داشت، دهههای اخیر پر از مستأجرانی بوده که خیلی زود ناچار به ترک آن شدهاند.
اکنون، در شرایطی که بریتانیا با چالشهای عمیق اقتصادی و پیامدهای پیچیده بینالمللی روبهروست، تغییرات در رأس قدرت سیاسی بار دیگر توجه بسیاری را به خود جلب کرده است. پس از افت شدید محبوبیت کییر استارمر (Keir Starmer) در پی حواشی سیاسی و فشارهای درونحزبی که سرانجام به کنارهگیری او انجامید، اندی برنهام (Andy Burnham) بهعنوان چهرهای کلیدی وارد میدان شد تا برای حفظ موقعیت حزب کارگر مسیر تازهای ترسیم کند.
برنهام میکوشد با تدابیر فوری، اعتماد آسیبدیده عمومی را بازگرداند. رویکرد اصلی او خنثیسازی جذابیت شعارهای عوامپسندانه حزب «اصلاح» (Reform UK) و جلب رضایت رأیدهندگان ناراضی است. در همین راستا، برنامههایی چون اصلاح نظام مالیاتی برای تسهیل خرید مسکن توسط جوانان، لغو پروژه شناسههای دیجیتال و اختصاص بودجه آن به کاهش مالیات قبوض برق، و بازنگری در نظام مراقبتهای اجتماعی در دستور کار قرار گرفته است. طرح او برای مراقبتهای اجتماعی، ایجاد یک «سرویس مراقبت ملی» مشابه نظام بهداشت ملی (NHS) است که خدمات مراقبت از سالمندان و بیماران را در نقطه استفاده رایگان کند و بار مالی سنگین کنونی را از دوش خانوادهها بردارد. ترکیب این شعارهای ملموس با اهرم قدرت اجرایی در داونینگ استریت، همان سلاحی است که برنهام امیدوار است با آن امثال فاراژ را از صحنه خارج کند.
دقیقاً به همین دلیل، واکنش نایجل فاراژ (Nigel Farage) ابعاد ویژهای پیدا کرده است. فاراژ که این استراتژی را مستقیماً علیه جریان خود میبیند، در سخنرانی ۱۷ ژوئیه ۲۰۲۶ میلادی …
