ابوالفضل نجیب، روزنامهنگار، در یادداشتی به بهانهی درگذشت ایرج خواجه امیری که در اختیار انصاف نیوز قرار داده است، نوشت:
شنیدن صدای ایرج را برای اولین بار بر پرده سینما تجربه کردم. از دوران کودکی که پای ثابت همراهی برنامه هفتگی هر دوشنبه پدرم برای رفتن به سینما بودم. علاقهام از همان دوران به فردین و ناخودآگاه صدایی شکل گرفت که تا سالها بعد تفکیک و باور این که آن آوازهای دلنشین فردین همراه با رقصهای ساده و دوستداشتنی دو مقوله جدا از هم هستند، سخت بود. تا برسیم به دوران نوجوانی و جوانی و میانسالی و پیوند خوردن با سینما و موسیقی که البته در همه شرایط این دو دلمشغولی تحتالشعاع سیاست و عوالم و تبعات ناشی از آن بودند. و جدلهای حاشیهای که آیا صدای ایرج باعث شهرت فردین شده یا محبوبیت فردین در نزد مردم باعث شهرت ایرج. هر دو این ادعا به درجاتی مسبوق بود. به این دلیل که در آن دوران فردین و ایرج هر کدام نزد علاقمندان به سینما و همزمان علاقمندان آواز و موسیقی مردمی و سنتی شهرت و محبوبیت و جایگاه خود را داشتند. هر چند کفه شهرت و محبوبیت فردین به دلیل مهجور بودن موسیقی اصیل ایرانی سنگینی میکرد. هر چه بود ایرج و فردین هر کدام برای اقشار مختلف مردم تداعیکننده آن دیگری بود. و برای نسل سینمارو همیشه این آرزوی محال وجود داشت که کاش فردین صاحب صدایی بود که تمامی ویژگیهای یک قهرمان واقعی را چه بر پرده سینما و چه در کاراکتر و کاریزمای اجتماعی داشت. و چه بسا بسیاری گاه به عشق شنیدن آوازهای ایرج به سینما میرفتند. و پدرم شیفته و دلباخته همزمان ایرج و فردین بود.
اولین فیلمی که ایرج در آن ترانه خواند فیلم «روزنه امید» به کارگردانی سردار ساکر به سال ۱۳۳۷ است. او در بیش از یکصد فیلم سینمایی به جای هنرپیشگان از جمله منوچهر وثوق و رضا بیک ایمانوردی و فردین آواز خوانده بود. که در این میان صدای او برای فردین در فیلم گنج قارون از جذابترین انطباقها و موفقترین و مردمیترین محسوب میشود.
از جمله دیگر آثار سینمایی مرتبط با صدای او میتوان به فیلمهایی مانند «سلطان صاحبقران»، «امیر ارسلان نامدار» و «گدایان تهران» اشاره کرد.
«زنها فرشتهاند» آخرین حضور او در سال ۱۳۹۸ با بازخوانی یکی از محبوبترین و قدیمیترین آثارش بر پرده سینما بود.
او همواره مورد ستایش و …
