حمید حسامی در یادداشتی با عنوان «پزشکیان؛ نقشی فراتر از کارنامه دولت» که در اختیار انصاف نیوز قرار داده، نوشت:
دو سال از ریاستجمهوری مسعود پزشکیان گذشت. بدشانسترین رئیسجمهوری که در بدترین زمان، سختترین شرایط و حساسترین مقطع، خطرناکترین مسند زندگیاش را فداکارانه پذیرفت. او در شرایطی وارد پاستور شد که کشور با ابربحرانهای اقتصادی، ناترازیهای مهلک، شکافهای عمیق سیاسی-اجتماعی، تکلیفگرایی ایدئولوژیک ساختار قدرت و ناامیدی گستردهی جامعه از آینده روبهرو بود و در ادامه نیز با یکی از مخاطرهآمیزترین دورههای امنیتی و نظامی کشور مواجه شد. بنابراین اگر بخواهیم درباره عملکرد پزشکیان قضاوت کنیم، انصاف حکم میکند کارنامه او را بدون در نظر گرفتن این مختصات ارزیابی نکنیم.
موضوع این یادداشت البته بررسی عملکرد اقتصادی دولت، توان مدیریتی، تحقق وعدهها و چگونگی ایفای نقش او در سیاستهای داخلی نیست. گرچه از نظر من در مجموع کارنامهای قابلقبول و دفاع را در مقایسه با محدودیتهای جدی و شرایط خاصی که در آن قرار گرفت دارد. اما همهی این مسائل صرفآ مربوط به عملکرد او در حوزهی اجرایی است و میشود از آن ناراضی و منتقد بود. ولی این همهی ماجرا نیست. مهمترین اثر حضور پزشکیان در این دو سال، چیزی فراتر از اینها است:
پزشکیان در یکی از خطرناکترین مقاطع، به یک نیروی تعدیلکننده در ساختار تصمیمگیری جمهوری اسلامی ایران تبدیل شده است. مسئله امروز دیگر فقط این نیست که پزشکیان چقدر رئیسجمهور موفقی بوده است؛ مسئله این است که کشور ما در برابر یک انتخاب تاریخی قرار گرفته: آیا میخواهد از مسیر عقلانیت، کاهش تنش، مذاکره و حفظ منافع ملی عبور کند، یا در شرایطی که جریانهای تندرو و آخرالزمانی همچنان امکان آن را دارند تا کشور را وارد چرخهای برگشتناپذیر از درگیری و فرسایش کنند، راه دیگری را انتخاب خواهد کرد؟
در چنین شرایطی، دکتر پزشکیان ــ با همه محدودیتهایش ــ یکی از معدود صداهای درون ساختار رسمی قدرت است که دائماً بر عقلانیت، واقعبینی، مذاکره، کاهش تنش و پرهیز از تصمیمهای پرهزینه تأکید کرده است. نمونه روشن آن، ماجرای تفاهم اسلامآباد است. فارغ از اینکه درباره جزئیات و آینده این تفاهم چه نظری داشته باشیم، اصل ماجرا مهم است: توافقی که میان ایران و آمریکا شکل گرفت و …
