این بخش بهصورت خودکار گردآوری شده است. برای مطالعه کامل خبر، به منبع اصلی مراجعه کنید.
امید کشمیری، روانشناس و پژوهشگر فلسفه، در یادداشتی ارسالی برای انصاف نیوز نوشت:
«ما به هنگام وصل و رسیدن به محبوب معمولاً مراقب و سراپا حساسیم و به انواع ظرافتها و دقایق توجه داریم که دل او را نیازاریم؛ چون هم انگیزه کافی و قوی داریم و هم سرشار از عواطف مثبت برای وصال و رسیدن به معشوقمان هستیم.
در این ایام انواع سوگیریهای شناختی که دیگری را کم/عاری از خطا و عیب و نقص ببینند نیز در کارند تا به مدد غرایز، عواطف و هیجانات مثبت مسیر همدلی و مراقبت را هموار کنند. اما به هنگام جدایی، در بر پاشنهدیگری میچرخد و میل و طبیعتِ ما، بیپروا، زمخت، تلخ و حتی بیرحم میشود. گویی دلکندن و حل و فصل کردن تجربیات و خاطراتِ آن وقایع مثبت و شیرین جز با «خشونت عشق» میسر نمیشود. …













