رئیسجمهور ایالات متحده در یکی از اظهارات متعدد اخیرش گفت هر کسی غیر از ایرانیها بود، تا حالا تسلیم شده بود، اما آنها نه!
استقامتی که ایرانِ ما در طول بیش از یکصدوشصت روزِ گذشته جهانیان را به اعجاب واداشته است و اکنون رئیسجمهور آمریکا رسماً گفت: «من از این بابت آنها را تحسین میکنم!»
اما تحیر و تحسین تنها واکنشی نبوده است که نسبت به مقاومت ستودنی مردم ایران نشان داده شده است. در این میان، بوده و هستند کسانی که نهتنها این ویژگی را مایه مباهات نیافتهاند، بلکه آن را حتی درخور سرزنش نیز دانستهاند. جالبتر اینکه این گروه دوم نه در میان تحلیلگران بینالمللی و سیاستمداران خارجی، بلکه در خودِ جامعه ایران هستند و گاه چنان زبان به مذمت این ایستادگی میچرخانند که ابایی ندارند از اینکه آن را «جنگطلبی» و حتی «کاسبیِ جنگی» بنامند!
در ادبیات این گروه از سیاستمداران و تحلیلگران ایرانی، دولتهایی که چندین سال است مردم ایران را به جنگی بزرگ تهدید میکنند، جنگطلب نیستند! حتی پس از آنکه تهدیداتشان را عملیاتی کردند هم از نظر این گروه از ایرانیان جنگطلبی محسوب نمیشود! علاوه بر آن، دولت آمریکا وقتی پس از قبول آتشبس و حتی امضای توافقنامه باز شروع به محاصره و حمله میکند، همچنان از سوی اینان جنگطلب معرفی نمیشود! اما به محض اینکه کسانی در این کشور از ضرورت مقاومت در برابر نقض عهد دشمن و تهدیدات گزافش میگویند، به سرعت متهم به جنگطلبی و کاسبیِ جنگی میشوند.
در واقع، جایی که حتی ترامپ با همه خباثتش نمیتواند زبان به ستایش مردم ایران نگشاید، برخی هموطنان ما هستند که با همه «نجابت»شان بهراحتی دهان به نکوهش هممیهنان خود باز میکنند!
این یادداشت البته نه در مدح اشخاص به رشته تحریر درآمده و نه در ذم اشخاصی دیگر؛ بلکه اگر دغدغهای هست، صرفاً مدح شهامت و ایستادگی است و ذم جُبن و زبونی.
آری، ما ملت بزرگی هستیم و به همان اندازه عجیب! آنقدر عجیب که اگر همه جهان و حتی تحلیلگران و ناظرانِ کشورِ متجاوز نیز از ما تمجید کنند، اما در میان ما هستند کسانی که زبان جز به طعن و ملامت آن ایستادگی شهامتمندانه و شرافتمندانه نمیتوانند باز کنند.
اگر همه نهادهای ناظر بینالمللی رفتار ما را در مورد آن معاهده کذایی مثبت ارزیابی کنند، اما در میان ما هستند کسانی که معتقدند دلیل بروز این جنگها، وفادار نبودن ما به روحِ آن معاهدهای است که دیگران حتی حرمت جسم آن را پاس نداشتند!
آری، ما ملت بزرگی هستیم؛ آنقدر بزرگ که حتی ملتهای دیگر در همسایگیمان، روز نهم اسفند همراه با ما عزادار میشوند و گریبان چاک میکنند و همزمان در شامِ شومِ آن، با به صدا درآمدن بوقهای جزیره اپستینی، عدهای در خیابانها و کوچههای شهرهایِ ما به شادی و هلهله میپردازند.
انتهای پیام
