دکتر رئوف پیشدار، روزنامه نگار در یادداشت ارسالی به انصاف نیوز با عنوان «روز خبرنگار؛ ما هنوز زنده ایم» نوشت:
۱۷ اَمرداد بار دیگر «روز خبرنگار» را جشن گرفتیم. پیام های تبریک می رسد، گُل و کادو و بعضی جاها هم کارت هدیه ای ، که من به شدت با آخری مخالفم و آن را ، و گرفتنش را کَسر شأن خبرنگار می دانم که همه ی وجودش وقف خدمت به مردم و نمایندگی آنها نزد حاکمیت و برعکس آن است، یعنی باید باشد. امّا او هم انسان است!
این از دوگانگی های تعجبآور در تقویم ایران است که روز شهادت خبرنگار ایرنا و رفیق سالهای من شهید «محمود صارمی» و هشت دیپلمات ایرانی در سال ۱۳۷۷ به دست طالبان الان قدرت در دست، در مزار شریف افغانستان را جشن می گیرند.
امسال در حالی از روز خبرنگار استقبال می شود که رسانه های چاپی مستقل و غیر دولتی که به منابع عمومی و بودجه دسترسی ندارند، روزگاران سختی را تجربه می کنند و شرایط بگونه ای رغم خورده که امیدی هم به فردا نیست و فعلا در فضای برزخی برای بقا می جنگیم. شاید شانسی و بخت و اقبالی سراغمان آمد. …
