«ایران» به مثابه‌ی کانونِ سیاستِ رهاساز و گشایشگر | انصاف نیوز

عباس موسایی، عضو دفتر سیاسی حزب توسعه ملی، در یادداشتی که در اختیار انصاف نیوز قرار داده است، نوشت:

یکم؛

راینهارد کوزلک، تاریخ‌دانِ متفکر و برجسته‌ی آلمانی در حوزه‌ی تاریخ مفاهیم، در ایضاح ارتباط آینده و گذشته می‌نویسد: «ما یک جفت مقوله‌ی فراتاریخی داریم که شرطِ تاریخ بالقوه را تدارک می‌بیند. هر دوی این مقولات برای بحث درباره‌ی زمان تاریخی به‌غایت مناسبند، چراکه گذشته و آینده به‌واسطه‌ی گردآمدنِ «تجربه» و «انتظار» به هم می‌پیوندد. این مقوله‌ها برای کشف زمان تاریخی در پژوهش‌های تجربی نیز مناسبند، زیرا به‌واسطه‌ی محتوایی که دارند به کارگزارانِ واقعی حرکت‌های اجتماعی و سیاسی رهنمون می‌شوند.» به زعم کوزلک، تاریخ عینی به میانجیِ «تجربیاتی مشخص» و «انتظاراتی مشخص» زاده می‌شود.

هر دو گستره‌ی زمانی به شیوه‌های بسیار متفاوتی به یکدیگر وابسته‌اند. در تجربه، دانش تاریخی‌ای اندوخته می‌شود که نمی‌تواند به‌شکل سرراستی به انتظار تغییر شکل یا تغییر ماهیت بدهد. شما نمی‌توانید از «تجربه»تان با استنتاجی فوری به «انتظار» برسید. اگر چنین چیزی ممکن بود، تاریخ همواره خود را تکرار می‌کرد. (کوزلک، زبان و زمان انقلابی، ترجمه‌ی سیما حسن دخت فیروز، وب‌سایت نقد اقتصاد سیاسی)

با مدد از کوزلک می‌توان گفت، آنچه به «تجربه» دریافت می‌شود را نمی‌توان کاملاً و طابق النعل بالنعل به «انتظار» نشست و نه می‌توان آینده را کاملاً مستقل از گذشته دانست. چنانکه ماکیاولی «شهریار» یا آنچه او «توشه‌ی معرفتی» می‌داند که با «باریک‌اندیشی» و «موشکافی» بسیار از گذشته و الهام از موسیٰ، کورش، رومولوس و تسئوس نوشت و به لورنتسو مدیچی تقدیم نمود تا در رهایی و خیر انجامیِ ایتالیا، آن را بکار گیرد.

او در تقدیم‌نامه‌اش تصریح نمود که؛ «هدیه‌ای ارزشمندتر از دانشم به کردار مردان بزرگ نیافتم، دانشی که از محصولِ «تجربه» دیرپای وقایعی است که از نزدیک شاهدشان بوده‌ام و برخاسته از وقایع قدیمی است که پیوسته آن را خوانده‌ام.» و شهریار را برای نجات ایتالیا به کار آید.

دوم؛ …