رضاییان در جام جهانی عملکردی داشت که باعث شد نامش بیشتر از هر زمان دیگری بر سر زبانها بیفتد. او مقابل نیوزیلند گلزنی کرد و در دیدار با مصر نیز گل ایران را به ثمر رساند. علاوه بر این دو گل، یک پاس گل هم در کارنامه او ثبت شد تا در مجموع روی سه گل از گلهای ایران تأثیر مستقیم داشته باشد. حتی در دو مسابقه برابر نیوزیلند و مصر نیز عنوان بهترین بازیکن مسابقه را به دست آورد.
اهمیت این عملکرد زمانی بیشتر مشخص میشود که بدانیم رضاییان در پایان جام جهانی در رتبه ۳۷ ردهبندی بازیکنان قرار گرفت؛ رتبهای که بر اساس معیارهایی از جمله گل، پاس گل و دقایق حضور در زمین محاسبه شده بود و او را بالاتر از سایر بازیکنان ایران قرار داد.
به همین دلیل، این سؤال مطرح شد که آیا میتوان رضاییان را بهترین بازیکن ایران در جام جهانی دانست؟ پاسخ قطعی به چنین پرسشی طبیعتاً به معیار انتخاب بستگی دارد، اما از نظر تأثیر مستقیم روی گلهای تیم ملی، آمار او بسیار قابل توجه است. رضاییان در ۳۰۹ دقیقه حضور در جام جهانی دو گل و یک پاس گل به ثبت رساند.
اما داستان زمانی عجیبتر میشود که به فوتبال باشگاهی برگردیم. رضاییان پس از پایان همکاری با استقلال، هنوز نتوانسته مقصد جدیدی برای خود پیدا کند. گزارشهای منتشرشده از توافق نکردن او با استقلال و فولاد حکایت دارند و در هفته نخست لیگ برتر نیز نام او در فهرست هیچ تیمی دیده نشد.
این وضعیت، تضاد جالبی را رقم زده است؛ بازیکنی که در بزرگترین صحنه فوتبال جهان برای ایران درخشید و در میان برترین بازیکنان جام قرار گرفت، حالا باید مسابقات لیگ برتر را از بیرون دنبال کند.
البته بیتیمی رضاییان لزوماً به معنای پایان دوران فوتبال او نیست. سن، مسائل مالی، شرایط قرارداد و تصمیم باشگاهها میتوانند در آینده او نقش داشته باشند. اما همین فاصله کوتاه میان درخشش در جام جهانی و بلاتکلیفی در فوتبال باشگاهی، پروندهای قابل تأمل ساخته است: چطور بازیکنی که در جام جهانی یکی از مهمترین مهرههای ایران بود، در آغاز فصل جدید حتی تیم هم ندارد؟
انتهای پیام
